موطن خود ، بعضى از اساتيد از جمله مرحوم حضرت آيتاللّه نجفى مرعشى با ارسال نامهاى مصرّانه مىخواهند كه به حوزهء علميهء قم بازگشته و به تعليم و تعلّم ادامه دهند . اما به دليل وقوع پارهاى حوادث و مشكلات ، مجبور به بازگشت به موطن و زادگاه خويش مىشوند كه هميشه از اين جريان به عنوان خسران در زندگى خود ياد مىكردند .
ولى شايد تقدير الهى چنين رقم خورده بود كه اين بزرگ مرد با اين بازگشت ناخواسته ( گرچه خود را مغبون مىديد ) منشأ هدايتها و خدمات و آثار گرانقدرى در منطقه باشد كه شايد به غير از اين ميسّر نمىشد .
اقامت در هشترود
بالاخره ايشان با دستى پر و اندوختهاى درخور به زادگاه خويش برگشت و نزديك به نيم قرن منشأ خدمات دينى و فرهنگى و اجتماعى فراوانى در منطقه شد و ترويج معارف دين و دفاع از حريم تشيع را وجههء همّت خود قرار داد و تمام مشكلات و حوادث را به جان خريد و در مقابل فتنهها و انحرافات فكرى و عقيدتى مبارزه كرد كه در اين مقطع از زندگى ايشان را در ابعاد زير مىتوان بررسى كرد :
بعد علمى
ايشان پس از مراجعت مدتها در منزل خود جلسهء درس و بحث داشته و به تدريس دروسى از قبيل : مطوّل ، معالم و شرح لمعه و غيره براى طلاب منطقه پرداختند .
در طول اين ساليان دراز ، دورى از حوزه علميه هيچوقت او را از مطالعه و تحقيق بازنداشت و تا آخر عمر اكثر اوقات فراغت و تنهايى ايشان در منزل به مطالعه مىگذشت . در تاريخ و مقاتل يد طولانى داشت و بر بعضى كتب در اين زمينه حاشيههاى مفيدى دارند و در اواخر عمر شروع به تأليف كتابى در زندگى