( دام ظله ) ، علامه سيد محمّد تقى طباطبائى حكيم ( دام ظله ) و علامه مرحوم شيخ كاظم شمشاد ، فراگرفت . در سال 1387 ق با درجهء عالى موفق به دريافت ليسانس ادبيات عرب و علوم اسلامى گرديد .
بقّال خدمات فرهنگى خود را در وزارت آموزش و پرورش آغاز كرد و در شهرهاى مختلف عراق ( نجف اشرف بغداد و بصره ) به تربيت و تعليم نوباوگان و دانشآموزان پرداخت . او در ضمن كار ، آثار ارزشمندى نيز از خود به يادگار گذاشت .
ايشان در سال 1401 ق در اثر فشارهاى دولت عراق به ايران تبعيد شد و ابتدا در تهران سكونت اختيار و با وزارت ارشاد اسلامى همكارى كرد . سپس در اثر عشق وافر و علاقهء بىپايانش به ساحت قدسى اهل بيت عليهم السّلام قم را به عنوان مسكن برگزيد . دروس مكاسب محرمه را از محضر آيتاللّه شيخ محمّد غروى ( دام ظله ) استفاده كرد و به تأليف و گردآورى موسوعههاى بزرگى در لغت ، جغرافيا و رجال اهتمام ورزيد . مجموعهء لغت ايشان از سوى انتشارات دانشگاه تهران به چاپ رسيد و مجموعهء جغرافيايىاش در دست چاپ و مجموعهء رجالىاش همچنان مخطوط مانده است . كوشش و تلاش فراوان ، دقت زياد ، احساس مسئوليت شرعى و اخلاقى و معاشرت با دانشمندان و پژوهشگران از جمله ويژگىهاى ايشان بود .
فهرست آثار تأليفى و پژوهشى استاد بقّال به شرح زير است :
1 - الاسلوب الأمثل فى خدمة المذهب ، 1385 ق ، مطبعة الآداب النجف ، 31 ص .
2 - الامامة حتى ولاية الفقيه ، 1402 ق ، وزارت ارشاد ، 90 ص .
3 - التربية ، 1386 ق ، چاپ نجف اشرف .
4 - الرسالة السعدية فى اصول الدّين و فروعه ، اثر علامهء حلّى ، تحقيق و تعليق ، 1411 ق ، كتابخانهء آيتاللّه مرعشى ، 172 ص .