وى تحصيلات مقدماتى را در مكتبخانه به پايان برد و در سن 15 سالگى به يزد رفت و در مدرسهء خان بزرگ اقامت نمود و دورهء صرف و نحو و منطق و معانى و بيان را نزد ميربهاء الدّين جندقى ، ملا عبد الكريم مسگر و ملا على اكبر ندوشنى تكميل نمود . در سال 1313 ق به تقاضاى اهالى يزد بر مسند پدر نشست ، و امامت دو مسجد و حل و عقد امور شرعى مردم را عهدهدار شد .
گرايش به آئين بهائيت
در سى و چهارسالگى به مسلك بهائيت گرويد و اين عقيده را بيست سال حفظ كرد ، و پس از آن دوباره به آئين اسلام بازگشت . آيتى خود در شرح واقعهء قبول بهائيت ، در خاطراتش مىنويسد : « در آن موقع بهائيان دام برايم گستردند و به وسائل عديدهء كتب خودشان را تحت مطالعهام قرار دادند . بعضى از مشايخ و مقتدايان محلّى مطلع شده پيش از آنكه به طرفى از رد و قبول بگرايم متهم ساختندم ، چندانكه نه تنها رياست و محراب و منبرم در خطر افتاد ، بلكه جانم نيز در معرض خطر بود ، و كارم به مهاجرت كشيد ، به همان نسبت كه مشايخ محلّى و مريدانشان مرا از حوزهء اسلامى دور كردند ، به همان نسبت وجوه بابيه و بهائيه بغل گشوده مرا در آغوش كشيدند .
اين جذر و مدّ مذهبى مرا در مدت بيست سال به اطراف جهان كشيده در سلك مبلغين و مبشرين و داخل در بساط حل و عقد امور بهائيت درآورده ، امواج