با سر و پاى برهنه در زير آسمان روبهقبله ايستاده و زيارت عاشورا را ، مىخواندند و اشك مىريختند و بعد از خاتمه زيارت و خارج شدن دستهجات از منزلشان ، داخل منزل و اطاق خود گرديده و ظرف آبى را در جلو خود مىگذاردند و پيوسته بر آن نظر نموده و به ياد تشنگى امام حسين و اهل بيت و اصحابش ( عليهم الصلاة و السلام ) گريه مىكردند . ضمنا در ايام شهادت ساير ائمه معصومين عليهم السّلام نيز در منزلشان اقامه مجلس روضهخوانى نموده و اهل منبر را دعوت مىنمودند و به ذكر مصائب اهل بيت رسالت عليهم السّلام مىپرداختند .
رأى آيتاللّه موسوى درباره عزادارى امام حسين عليه السّلام
دانشمندان محترم مرحوم حاج سيد محمّد باقر موسوى ، فرزند آيتاللّه حاج سيد حسين موسوى قمصرى كه شرح زندگانى و عزادارى والد معظمشان را نقل نمودند ، فرمودند كه : خوب به خاطر دارم كه در يكى از مجالس روضهخوانى قمصر ، از مرحوم آيتاللّه والد سؤال كردند كه نظر حضرتعالى درباره كسانى كه براى امام حسين عليه السّلام بر سينه مىزنند و سينه خود را مجروح مىنمايند و كسانى كه در روز عاشورا قمه ( تيغ ) مىزنند و سر مىشكافند چيست ؟
فرمودند : شما از من در اين امر سؤال نكنيد ، بلكه برويد شام و از حضرت زينب دختر امير المؤمنين عليه السّلام و خواهر امام حسين عليه السّلام سؤال كنيد كه چگونه در مصيبت برادرش ، موقعى كه سر بريده خونين او را در بازار كوفه بالاى نيزه ديد ، علاوه بر گريه كردن و اشك ريختن و ناله زدن ، سر خود را به چوبه محمل زد و خون از سرش جارى نمود .
طأطئوا الرءوس ان رأس حسين * رفعوه على القنا الأخطار
هتّكوا عن نسائكم كل خدر * هذه زينب على الاكوار
حق ان لا تكفّنوا علويا * بعد ما كفّن الحسين الزار
لا تمدوا لكم عن الشمس ظلا * ان في الشمس مهجة المختار