شيخ ابو القاسم محمّدى گلپايگانى ( 1325 - 1399 ق )
حاج ميرزا ابو القاسم فرزند علامه شيخ محمّد مهدى و نوهء ميرزا محمّد گلپايگانى ، معروف به « محمّدى » از دانشمندان و خدمتگزاران شهر گلپايگان بود .
او در 26 / ربيع الاول / 1325 ق در قريهء « اسفرنجان » گلپايگان متولد گرديد .
محمّدى پس از طى دوران كودكى و آموختن برخى از مقدمات ، رهسپار اصفهان شد . سطح را در خدمت علامه حاج آقا رحيم ارباب استفاده نمود . در سال 1347 ق به نجف اشرف عزيمت نمود و از محضر آيات : ميرزا ابو الحسن مشكينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى و سيد ابو الحسن اصفهانى دروس خارج فقه و اصول را بهرهمند گرديد و موفق به دريافت اجازاتى از ايشان شد . وى پس از هفت سال اقامت در عتبات عاليات در سال 1354 ق به ايران مراجعت و در زادگاهش « اسفرنجان » اقامت نمود . پس از درگذشت پدرش در سال 1361 ق به انجام وظايف دينى و ارشاد پرداخت .
مردم گلپايگان مكررا از او دعوت به عمل آوردند كه به شهرشان نقل مكان نمايد ولى بااينهمه محل سكونت خود را تغيير نداد و در موطن پدرى خود زندگى مىكرد . تا عاقبت كثرت احتياج مردم شهر به وجود او ، با عوامل ديگر ايجاب نمود كه به آنجا منتقل شد و جميع اوقات زندگى خود را در اختيار مردم شهر و دهات گلپايگان قرار داد . مسجد جامع را به صورت بسيار جالبى تعمير و مجهز نمود و آن را پايگاه برازندهء اقامهء جمعه و جماعت اين محيط كرد . در كنار آن كتابخانهء نفيسى احداث كرد كه امروزه نيز مورد استفادهء عموم است و از حسنات دائمىاش مىباشد . آيتاللّه سيد محمّد حائرى گلپايگانى در مورد اين موفقيت ابيات زير را سرود :
منّت ايزد را كه اين مسجد ز نو معمور شد * بهر ذكر حق مهيا همچه كوه طور شد