سيّد ابو القاسم مدرس يزدى ( 1263 - 1355 ق )
در 10 / صفر / 1263 ق در يزد متولد شد .
حاج ميرزا ابو القاسم فرزند سيد محمّد باقر و نوهء ميرزا زين العابدين طباطبائى مدرسى يزدى ، از بزرگان و دانشمندان ساكن تهران بود .
مهاجرت به تهران
وى نخستين فردى است كه از « خاندان مدرسى » به تهران مهاجرت كرد و سالهاى متمادى در آنجا زيست و در « مسجد جمعه » واقع در بازار به اقامهء جماعت و ارشاد و هدايت اشتغال داشت و مورد توجه بزرگان و ريشسفيدان محل بود .
علامه سيد جواد مدرسى در كتاب خود « النجوم السّرد » وى را ، عالمى توانا و فاضلى كوشا ، كه در امور شرعى سختگير بوده و باكى از هيچكس نداشته ، معرفى كرده است .
وى در زهد و تقوا داراى مقام و الا بود . در مسجد جمعه ( شبستان بزرگ ) اقامهء جماعت مىنمود و مورد توجه عامه و احترام ساير طبقات بود و در آنجا مشغول بيان احكام الهى و گفتن تفسير قرآن مجيد مىشد . ايشان بسيار عادى و خالى از هوا بود و مكررا ديده مىشد كه براى اهلوعيال خود خريد بازار مىكرد و خود شخصا بار را حمل مىكرد و به دوش مىگرفت .
درگذشت
در روز يكشنبه اوّل / شعبان / 1355 ق مطابق با 26 / مهر / 1315 ش در سن 92 سالگى در محلهء « چاله ميدان » تهران درگذشت و جسدش به قم حمل و در يكى از حجرات صحن حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپرده شد .