[ 316 ] عبد الرحمان بن محمّد بن محمّد بن يحيى بن اسحاق بلخى
ابو سهل عبد الرحمان بن محمّد بلخى ، از محدّثان بزرگ عصر خويش بود . او بلخ را به قصد زيارت بيت اللّه الحرام ترك كرد ؛ پس از انجام مناسك حج راهى بغداد شد و در آن شهر به تدريس علم حديث پرداخت . وى رواياتش را از طرق مختلف بهويژه توسط محدثانى همچون نوح بن حسن بن على فارسى و عباس بن ظاهر بن طهير ، محمّد بن حامد وراق ، احمد بن محمّد بن سهل بلخى ، محمّد بن محمّد بن احيد بلخى و محمّد بن احمد بن زنجويه نيشابورى نقل كرده است . همچنين محدّثانى چون ابو الحسن بن زرقويه ، ابو طالب محمّد بن حسين بن احمد بن عبد اللّه بن بكير و ابو الحسن نعيمى از طريق او رواياتى را نقل كردهاند .
ابو طالب محمّد بن بكير گفت : ابو سهل عبد الرحمان بن محمّد بلخى امير الملك در سال 365 ه . در بغداد تدريس حديث داشت و ما از آن بهره مىبرديم .
محمّد بن احمد بن زنجويه نيشابورى گفت : من در شهر بلخ از ابو سهل عبد الرحمان بن محمّد بلخى كسب فيض كردهام .
ابو الحسن على بن احمد بن حسن بن نعيم بصرى گفت : من در شهر بغداد از محضر ابو سهل عبد الرحمان بن محمّد بن محمّد بن يحيى بلخى كسب فضايل كردهام « 1 » .
سمعانى ، او را امير الماء يعنى ميراب ذكر كرده است « 2 » .
سيوطى ، او را در شمار جاعلان حديث قرار داده است « 3 » .
[ 317 ] عبد الرحمان ناكام
ميرزا عبد الرحمان ناكام ، يكى از شعراى بلخ در دورهء سلاطين استرخانيه بود . از او
هامش
( 1 ) - تاريخ بغداد ، ج 10 ، ص 297 .
( 2 ) - الانساب ، سمعانى ، ج 6 ، ص 271 .
( 3 ) - اللآلى المصنوعه ، ج 2 ، ص 157 .