معروف است . نسب شريف او به جعفر طيّار بن ابى طالب عليه السّلام مىرسد ، ازهمينروى او را جعفرى خواندهاند . اين مرد بزرگ يكى از نادرترين افراد عصر خود بود كه سهم بزرگى در نشر علم و فرهنگ در سرزمينهاى اسلامى دارد . او از نخستين كسانى است كه در مدارس شام چون حلاويه ، طرخانيه ، خاتونيه ، امينيه و صادريه تدريس كرده است .
وى بسيارى از علوم را در ماوراء النهر در خدمت استادانى مانند برهان الدين عبد العزيز بن عمر بن مازه و ابو معين نسفى فراگرفت . او بهويژه در علم فقه و اصول صاحبنظر گرديد و در مدت كوتاهى از اجلّهء فقهاى حنفى محسوب شد . آنگاه به شام رفت و در آن شهر به تدريس فقه و اصول پرداخت . وى مورد حسادت كاشانى كه از استادان آنجا بود واقع شد . وى حنبلىها را عليه او تحريك مىكرد . اين عالم بزرگ در مدرسهء صادريه تدريس مىكرد و آن مدرسه به مدرسه بلخيه شهرت يافت . سرانجام او در ماه شعبان سال 548 ه . در شهر دمشق وفات يافت و در گورستان شهدا واقع در باب الصغير به خاك سپرده شد « 1 » .
[ 456 ] على بن حسين بن ظريف بلخى
ابو منذر على بلخى از مورّخان و نسّابههاى مشهور سرزمين ادبپرور و دانشمندخيز بلخ به حساب مىآمد . در مورد شرححال زندگى اين مورّخ بيش از اين اطّلاعى در دست نيست « 2 » .
هامش
( 1 ) - الجواهر المضيه ، ج 2 ، ص 560 ؛ الروضتين ، ج 1 ، ص 89 ؛ دول الاسلام ، ذهبى ، ج 2 ، ص 64 ؛ ريحانة الأدب ، ج 1 ، ص 254 ؛ و نيز ر . ك : العبر ، ج 4 ، ص 31 ؛ الفوائد البهيه ، ص 120 ؛ الدارس فى تاريخ المدارس ، ج 1 ، ص 481 ؛ عيون التواريخ ، ج 12 ، ص 474 ؛ طبقات الفقها ، ص 94 .
( 2 ) - عمدة الطالب ، ص 46 .