دانستهاند . او شاگرد محمد قاسم شاديشاه بود . « 1 » و در كتابت روش سلطان محمد نور را پيروى مىكرد . از هرات به مشهد آمد و در كتابخانه شاهزاده ابو الفتح سلطان ابراهيم ميرزاى صفوى با درآمد عالى مشغول به خوشنويسى شد . « 2 »
مولانا عيشى در رنگهنويسى داراى مهارت بود . « 3 » و شعر نيز مىگفت . « 4 » تخلص شعرى وى در ابتدا « محنتى » ولى بعد به پيشنهاد خليل تيمورى پسر ميران شاه « 5 » به « عيشى » تغيير يافت . « 6 » وى به گفته صاحب مجالس النفائس مردى هزّال و هجوپيشه و شوخطبع بود . « 7 »
از آثار وى مىتوان به صفحهاى از يك نسخه « يوسف و زليخا » جامى با رقم « عيشى 944 » و شش قطعه از مرقع امير غيب بيك به قلم نيم دو دانگ و كتابت و غبار عالى و خوش با رقمهاى « العبد عيشى » و « كتبه عيشى » و « قائله عيشى » و « لمحرّره . . . سنه 965 » در كتابخانه خزينه اوقاف استانبول و دو قطعه از مرقع سيد احمد مشهدى به قلمهاى دو دانگ و كتابت خوش با رقم « العبد عيشى » و يك قطعه از مرقع محمد محسن به قلم دو دانگ خوش با رقم « مشقه عيشى » و يك قطعه از مرقع مالك به قلم نيم دو دانگ عالى به سرخى روى كاغذ سبزرنگ با رقم « كتبه عيشى » و يك قطعه از مرقع ديگر به قلم كتابت خوش با رقم « كتبه العبد عيشى » در همان كتابخانه اشاره كرد . « 8 »
بهجز آثار خوشنويسى فوق ، عيشى دهنامه موسوم به « عشرتنامه » در بحر هزج مسدّس به نام ممدوحش خليل تيمورى ساخت كه در آن به دهنامه اوحدى مراغى و مهر و مشترى عصار
هامش
( 1 ) - محمد على تربيت : پيشين / 410 .
( 2 ) - قاضى احمد قمى : پيشين / 105 .
( 3 ) - مهدى بيانى : احوال و آثار خوشنويسان 2 / 545 .
( 4 ) - قاضى احمد قمى : پيشين / 105 .
( 5 ) - ذبيح اللّه صفا : تاريخ ادبيات در ايران 4 / 461 .
( 6 ) - امين احمد رازى : تذكره هفتاقليم 1 / 94 .
( 7 ) - ذبيح اللّه صفا : پيشين 4 / 461 .
( 8 ) - مهدى بيانى : پيشين 2 / 546 .