دين بودند . پدرش منبر را ترك و به عطارى روى آورد . محمد على دروس ابتدايى را در مكتبخانههاى هرات فرا گرفت و سپس به فراگيرى خوشنويسى در نزد پدر پرداخت . مدتى خطوط كهن و عربى را نزد خوشنويس نامى « ملا محمد صديق نيازى » آموخت . با مرگ استاد ، خود به تنهايى شروع به تعليم از روى آثار برجاىمانده از قطعههاى نفيس مسكوكات دوره اموى ، عباسى ، غزنوى و نيز اسناد تاريخى و قطعات خوشنويسان معروفى چون سلطان على مشهدى ، بايسنقر ميرزا ، مير عماد ، عبد الرحمن حسينى معروف به مير عماد ثانى ، ميرزا على هروى و نيز خط كوفى مسجد جامع هرات ، الواح سنگى ديواره منارههاى غزنه ، مسجد نهگنبدان بلخ ، منار زيباى جام غور ، مدرسه و بازار بست و چشت شريف كرد . تا آنكه پس از سالها كوشش مداوم به هنرمند منحصربهفردى در زمينه خطوط كهن بهويژه كوفى تبديل شد .
شيوههاى عطار هروى متأثر از مكتب شرق ايران يعنى هرات و خراسان قديم است . نمونه اين شيوه را مىتوان در خطوط بايسنقر ميرزا در مسجد گوهرشاد و قرآن بايسنقرى و نيز قرآن عبد اللّه صيرفى ديد . شيوههاى نستعليق و تعليق وى نيز شباهتى به شيوههاى رايج در افغانستان ندارد و بيشتر با شيوه عبد الرحمن خوارزمى هم خوانى دارد .
از آثار چاپى عطار هروى مىتوان به « نمونههاى خط » ، « سنگنبشتههاى هرات » ، « الهىنامه خواجه عبد اللّه انصارى » ، « گنجينه خطوط در افغانستان » همراه با شرح احوال وى به قلم مايل هروى كه در سال 1346 ه . ش چاپ شد ، « كتابهاى قرآن محلى » تهران 1366 ه . ش ، « هنر آيه نگارى در قرآن » تهران 1375 ه . ش به اهتمام محمد مهدى هراتى اشاره كرد .
ديگر آثارش عبارتند از : كتيبههاى مسجد هرات ، اندرون مسجد و اندرون
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 125
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص١٢٥