در خلال همين سالها ، به تدريس سطح مشغول شد و تا پايان اقامت در نجف ، تمام دروس سطح اعم از لمعه ، رسائل ، مكاسب و كفايه را تدريس نمود . به دليل تسلّط علمى فوقالعاده و بيان روان و شيوا ، دروس ايشان بهويژه كفايه مورد توجه خواص قرار گرفت .
در سال 1340 ش جمعى از متدينين تهران نامههايى را به آيات عظام حكيم و خويى فرستادند تا از آية اللّه فلسفى بخواهند به ديار خود بازگردد و اقامهء جماعت در مسجد لرزادهى ميدان خراسان را پس از مرحوم حاج شيخ على اكبر برهان برعهده گيرد . به اين ترتيب ، آية اللّه فلسفى با كولهبارى از فقاهت و علم ، كه اجازهء اجتهاد استادش آية اللّه خويى گواه آن بود ، به تهران مراجعت كرد . در سال 1345 ش با رحلت پدر و براى انتقال پيكر ايشان به نجف اشرف و دفن در جوار مرقد امير مؤمنان عليه السّلام به آنجا بازگشت و پس از انجام اين وظيفه ، به تهران آمد .
در تهران علاوه بر اقامهء جماعت در مسجد لرزاده ، به تدريس دروس خارج براى حوزويان ، و پس از اصرار مردم و تأكيد برادرشان واعظ شهير مرحوم حاج شيخ محمّد تقى فلسفى ، به وعظ و تعليم معارف اسلامى براى عموم مردم پرداخت . قوت فكرى و علمى و مطالعات گسترده براى اين مجالس ، اين دروس را بسيار غنى ، و مردم را شيفتهء شخصيت و جامعيت ايشان ساخت .
سال 1349 ش كه خفقان حكومت پهلوى به اوج خود رسيد ، و روحانى مبارز آية اللّه سيّد محمّد رضا سعيدى در زندان شهيد شده بود ، مجلس فاتحهاى از سوى آية اللّه فلسفى در مسجد لرزاده برگزار شد . امّا در همان آغاز با دخالت نيروهاى رژيم وقت ، از ادامه مجلس جلوگيرى شد .
آية اللّه فلسفى در حدود سال 1350 ش به درخواست مرحوم آية اللّه ميلانى ابتدا مدتى كوتاه ، و سپس به صورت دائمى به اقامت در جوار عالم آل محمّد امام على بن موسى الرضا عليه السّلام و تدريس در حوزهء علميهء مشهد مصمم
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 322
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٣٢٢