صورتى ديرپا در مستمعان مىماند .
بيانات ايشان در اين مجالس ، چنان از صميم جان و با حرارت خاصى ادا مىشد كه بارها انبوه جمعيت را به گريه وامىداشت .
گريز آن عالم وارسته از مال و مقام ، اگرچه از جنس مناصب دينى همچون مرجعيت باشد بىنياز از شرح و توضيح بود . همين پرهيز شديد ميان ايشان و دوعالم ممتاز ديگر يعنى آية اللّه ميرزا جواد آقا تهرانى و آية اللّه حسنعلى مرواريد پيوندى مستحكم برقرار كرده بود .
ايشان به هيچ كارى تا از درستى و بايستگى آن مطمئن نمىشد ، اقدام نمىكرد . در عين حال ، آنجا كه پاى تكليف و مسئوليت در ميان بود ، وارد ميدان مىشد . ايشان رياست هيئتمديرهء يكى از نخستين صندوقهاى قرض الحسنهء كشور ، صندوق قرض الحسنهء حوزهء علميهء مشهد ، را تا پايان عمر برعهده داشت و فعالانه امور آن صندوق و كتابخانه و فروشگاه وابسته به آن را دنبال مىكرد . بىتكلف بود و در عين ابهت ، بسيار متواضع . او خريدهاى مورد نياز خانواده را خود انجام مىداد و گاهى مدتها در صف نانوايى توقف مىكرد . دقيق و به دور از مجامله و هرگونه اغراق يا فروكاستى سخن مىگفت . حالت غالب ايشان سكوت بود و كلمهاى كه به آسانى به زبان مىآورد ، « نمىدانم » بود .
سرانجام ايشان در عصر هشتم محرم ؛ به دليل سكته قلبى در بيمارستان تخصصى قلب جواد الائمه بسترى گرديد و ساعتى پيش از اذان ظهر تاسوعاى حسينى 1427 ق / 19 بهمن 1384 ش به ملكوت حق پيوست .
پيكر آن مرحوم از محل مسجد شهدا به سمت حرم مطهر در فضايى آكنده از اندوه و غم ، با حضور اساتيد و طلاب حوزه و مردم تشييع گرديد . حضور پرشور جوانان در اين تشييع ، نمايانگر آن بود كه فاصلهء زياد سنّى آن عارف روشنضمير با اين نسل مانع ارادت و ارتباط صميمى آنها نبوده است . نماز بر
مشاهير مدفون در حرم رضوى ( فارسي ) — صفحة 324
مساهمون: غلامرضا جلالى
ص٣٢٤