حكمت ، باقر
ميرزا باقر حكمت فرزند عبد الله طبيب ( حكيمباشى ) ، در سال 1263 خورشيدى در تبريز متولد شد .
پس از فراغت از تحصيل فارسى و صرف و نحو و معانى و بيان و منطق و عربى در مدرسهء كمال تبريز مقدمات زبان فرانسه را آموخت و سپس قريب شش سال از محضر دكتر عبد الحسين فيلسوف و مؤيد الحكماء كسب علم طب كرد .
در سال 1324 قمرى به تهران آمد و با گذراندن امتحان ورودى به دار الفنون وقت كه مدرسهء عالى طب بود ، وارد شد . در دار الفنون در كلاس تشريح دكتر امير اعلم و دكتر گاله و كلاس تاريخ طبيعى و فيزيك مسيو دانتون و كلاس شيمى مسيو اولمر به مدّت دو سال مشغول تحصيل بود . در اين دوران به خاطر فوت پدرش ، تحصيل را نيمهكاره رها كرد و به تبريز رفت و سرپرست خانواده شد . در زمانى كه حاج مخبر السلطنهء هدايت حاكم تبريز بود ، به ادارهء عدليه تبريز رفت و به سمت رئيس بدايت اوّل منصوب شد . پس از به توپ بسته شدن مجلس شوراى ملّى ( 1287 خ ) و تعطيل ادارات ، به تدريس خصوصى در منزل پرداخت . سپس مدرسهء حكمت را در تبريز داير كرد و به تربيت نوباوگان زادگاه خود پرداخت .
مدرسهء حكمت در به دو كار با هجوم قشون روسيه تزارى به آذربايجان مواجه و دچار صدمات فراوان شد ؛ ليكن حكمت با پايمردى زايدالوصفى از اضمحلال آن جلوگيرى كرد و وضع مدرسه را مجددا رونق بخشيد .
حكمت در سال 1323 خورشيدى به تهران آمد و رياست كتابخانهء فردوسى را به