شديم از سيل ويرانساز غم ، خانهخراب آنسان * كه جغدى هم نسازد آشيان ويرانهء ما را
كجايى اى « نظام » « 1 » اى چهرهات آيينهء جانم * كه بينى چون كمان از بار محنت شانهء ما را
اگر از روزگارم « موسوى » روزى كسى پرسد * بگو درياب خود از اين غزل افسانهء ما را
قبلهء عشّاق
عارف و عامى به جستجوى حسين است * خلق جهان در آرزوى حسين است
گرچه بجز كعبه قبلهاى نشناسم * قبلهء عشّاق خاك كوى حسين است
آيهء تطهير در نبيست به شأنش * سورهء و اللّيل وصف موى حسين است
معنى هر آيهاى ز سورهء و الشّمس * شمّهاى از صورت نكوى حسين است
لطف بهشت و صفاى روضهء رضوان * طرف نشانى ز خلق و خوى حسين است
آنچه رهاند تو را ز آتش دوزخ * هست يقينم كه آبروى حسين است
گفت محمّد كه دشمن است خدا را * هركه عدوى من و عدوى حسين است
ماه محرم مگر دميده كه اينسان * باز به هر گوشه گفتگوى حسين است
آب روان را كه مهر فاطمه خوانند * بسته ندانم چرا ؟ به روى حسين است
وا اسفا در زمين ماريه گويى * خون خدا جارى از گلوى حسين است
در صف محشر همه به فكر بهشتاند * « موسوى » آنجا به جستجوى حسين است
هامش
( 1 ) - مقصود شاعر از نظام ، فرزند ارشدش است كه ساكن تهران مىباشد .