« و از خوشنويسان خراسان مولانا معين فراهى است « 1 » ، و معارج النبوة و تفسير فاتحه و سورهء يوسف و قصهء موسى از آثار اقلام اوست . در شهور سنهء 907 در هرات وفات نمود ، در مزار حضرت خواجه عبد اللّه مدفون است » ( ص 16 )
در باب محل اقامت خود و ذكر جد خويش چنين گويد :
« . . . سوم مولانا علاء الدّين محمد هروى - خمسهء مير خسرو را بنده به خط او ديدم كه خط بر خطوط استادان كشيدم ، آن كتابت بهزار زينه تنها رسيد « 2 » و محمد معصوم خان « 3 » در حين حكومت جونپور بخريد . فقير در آن حين در سارن بوده ( حوالى بنگاله ) اما جدم مولانا عبد اللّه فراهى كه فلسى ندارد ، صد ندامت ظاهر مىسازد كه وام بايستى كرد و آن كتاب را بدست آورد ، و در هموارى و پختگى و خوبى ، آن نوع كتابى به نظر اهل بصر نرسيده و متفق عليه گرديده »
( ص 23 )
گويا اين رباعى از خود مؤلف است كه در نعت نبى گفته است :
اى روضهء فردوس حريم حرمت * فياض رياض فضل ، ابر كرمت
هامش
( 1 ) - ديوان معين فراهى بسال 1893 عيسوى در كانپور ، مطبع منشى نولكشور بنام خواجه معين الدّين چشتى سجزى عارف مشهور و سرسلسلهء چشتيان بطبع سنگى رسيده است ، و چند چاپ ديگر هم خورده است .
( 2 ) - غلط چاپيست و « بهزار روپيه بها رسيد » صوابست .
( 3 ) - امير محمد معصوم خان بكرى متخلص به نامى متوفى 1019 مقصود است كه صاحب تاريخ معصومى ( - تاريخ سند ) و مفردات معصومى در طب است كه حاكم بهكر و از خطاطان مشهور زمان خود بوده و در سالهاى 1012 - 1013 بحجابت اكبر پادشاه در دربار ايران نزد شاهعباس ماضى بوده ، صاحب ديوانست ، و مثنوى معدن الافكار در تتبع مخزن الاسرار ازوست ، براى تفصيل بيشتر ر ك : ذيل تاريخ سند ، و مقالهء اينجانب در شمارهء اول مجلهء پارس كراچى ، سال 1967 با مقدمهء پير حسام الدّين راشدى .