كه عدد آن ( 8 ) است ( كه ) كه عدد آن ( 25 ) است واقع شده و حساب غلط از كار درآمده و مصراع صحيح تاريخ بنقل از همان تذكرهء عرفات چنين است :
تابعى حيف چه ناديده وداع همه كرد
- 1018 .
مؤلف اگر مطالبى را كه از منابع مختلف گرفته است به عين عبارت و با ذكر مأخذ نقل مىكرد ، حاصل كارش به صحت و امانت بيشتر مقرون بود ، و پارهيى مشكلات پيش نمىآمد ، مثلا در ترجمهء تاجرى خوانسارى ( ص 39 ) كه مأخذ وى عرفات بوده و مذكور نداشته ، مىنويسد كه : « تاريخ فوت مولانا تاجرى بهدرستى روشن نيست ، ولى آنچه مسلم است وى تا سال هزارم هجرى قمرى در قيد حيات بوده است » .
مؤلف عرفات مىنويسد كه : « تا سنهء الف باقى بود » يعنى از هزار ببعد زنده نبود ، بنابراين چه جاى ترديدست و كجاى آن بهدرستى روشن نيست ؟
در صفحهء 67 دو جا فاضل معاصر آقاى علينقى منزوى را مؤلف فهرست كتابخانهء مجلس معرفى كرده است ، و حال آنكه جناب ايشان مستقلا فهرستى براى آن كتابخانه ننوشتهاند ، و فهرست مورد نظر صاحب تذكره ( مجلد سوم ) تأليف آقاى ابن يوسف شيرازى است .
در صفحهء 204 غزل مشهور خيالى بخارى شاعر قرن نهم هجرى را كه بمطلع ذيلست :
اى تير غمت را دل عشاق نشانه * خلقى به تو مشغول و تو غائب ز ميانه
و شيخ بهائى آن را تخميس كرده و تمام تذكرهنويسان بالاتفاق بنام خيالى ثبت كردهاند ، بنام هلالى خوانسارى نوشته كه زمانا مؤخر ازوست و مستند ايشان يك جنگ خطى بوده .
در پايان كتاب ( ص 240 - 242 ) كه از مدارك و مآخذ خود نام مىبرد ، هم آتشكده را ذكر كرده است و هم « تذكرة الشعراء تأليف اسحاق بيگ بيگدلى متخلص به عذرى » و حال آنكه كسى كه به آتشكده رجوعى دارد از تذكرهء اسحاق بيگ عذرى برادر آذر كه فقط شعرهاى آتشكده را جمعآورى كرده است بىنيازست و كتاب مزبور كه