ابو عبد اللّه ملنجى
ابو عبد اللّه محمّد بن ابراهيم بن سالم بن عبد اللّه قرشى ملنجى ، از محدّثين اصفهان معروف به « ابن شاوال » وى در قرن چهارم هجرى مىزيسته ، و از اهالى روستاى « ملنجهء » اصفهان بوده است . از حسن بن عرفه و علىّ بن داود قنطارى و ديگران روايت نموده است . « 1 »
ابو عبد اللّه وعلى
ابو عبد اللّه وعلى از دانشمندان اصفهان و از اهالى قريهء وعل ( به فتح واو ، و كسر عين ) است . از آثار او قصيدهاى است در موضوع باطل بودن حيله در طلاق و ربا ، و آن را طاهر بن يحيى يمنى رد كرده است به كتاب الاحتجاج الشّافى ، بردّ على المعاند فى طلاق التّنافى « 2 » .
[ شرح حال ابو بكر و على را در صفحات قبل آوردهايم ] .
ابو عبيد جوزجانى
شيخ ابو عبيد عبد الواحد جوزجانى ، از اهالى جوزجان خراسان ، و از شاگردان مخصوص شيخ الرّئيس ابو على سينا است . [ وى در سال 403 ق در گرگان به خدمت استاد رسيده ، و از محضر او بهره علمى برده ، و تا آخر عمر استاد ( سال 428 ق ) در سفر و حضر ، در خدمت او بوده ، و پس از وفات او ، شرح حال خود نوشت استاد را تكميل نموده است ] .
در مدّت شانزده سال اقامت ابن سينا در اصفهان ( 412 - 428 ) او نيز در اصفهان بود ، و پس از آنكه علاء الدّوله كاكويه ، شيخ الرّئيس را مأمور تأسيس رصدخانه نمود ، شيخ نيز شاگردش ابو عبيد را مأمور تهيّهء آلات رصدى و استخدام اهلفن گردانيد ، و او هشت سال
هامش
« ابو عبد اللّه » ، ص 614 ؛ ادباء الاطبّاء ، ج 1 ، ص 26 ؛ درّة الاخبار ، ص 60 ؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ايران ، ص 458 ، نامهء دانشوران ، ج 2 ، ص 569 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، صص 167 - 168 .
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 262 ؛ محاسن اصفهان ، ص 29 .
( 2 ) . كشف الظنون ، ج 1 ، ص 15 .