ابراهيم فقيه
ابراهيم بن يوسف فقيه اصفهانى ، از محدّثين اصفهان در قرن سوم هجرى است . وى در سال 267 ق وفات يافته است . « 1 »
محمّد ابراهيم بصير اصفهانى
محمّد ابراهيم اصفهانى ، شاعر اديب ، بهار وى را در كتاب مدايح المعتمديّه نام برده ، در قصيدهاى كه از او درج نموده ، و گويد كه جوان است . « 2 » [ قصيده در مدح منوچهر خان معتمد الدّوله حاكم اصفهان سروده شده ، و ازآنجا اين دو بيت در وصف اصفهان نقل مىشود :
صد شكر كز عنايت خلّاق انس و جان * يكباره رشك باغ ارم گشت اصفهان
گشت از خوشى چو كاخ خورنق رياض او * آمد ز خرّمى به جهان غيرت جنان ] « 3 »
ملّا محمّد ابراهيم جدلى گلپايگانى
ملّا محمّد ابراهيم گلپايگانى معروف به « جدلى » ، از اكابر فقهاء و حكما و علماى قرن دوازدهم ( جامع معقول و منقول و مشهور به دانايى و طلاقت لسان . وى از اساتيد حكيم نامى ملا على نورى و معاصرين آقا محمد بيدآبادى است و احتمالا شاگرد ملا اسماعيل خواجويى است . در برخى از كتابها او را شيخ ابراهيم گلپايگانى جدّى نوشتهاند و گمان كردهاند كه او ساكن مدرسهء جدّه و به جدّهاى معروف بوده است ) « 4 »
در سال 1199 ق وفات يافت ، و در جنب قبر ملّا اسماعيل خواجويى مدفون شد . رفيق اصفهانى مرثيّهاى دربارهء او گفته ، و مادّه تاريخ وفاتش را چنين سروده است :
شد ز جهان و رفيق ، از پى تاريخ گفت : * « رفت ببزم جنان ، زبدهء ارباب علم »
همچنين مشهور ، شاعر اصفهانى در مرثيه و تاريخ او گويد :
هامش
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 184 .
( 2 ) . الذّريعة ، ج 9 ، ص 138 .
( 3 ) . تذكرهء مدايح معتمديّه ، نسخهء خطّى كتابخانهء مجلس .
( 4 ) . الكرام البررة ، ج 1 ، ص 7 ؛ زندگىنامهء علّامهء مجلسى ، ج 2 ، ص 180 .