مىباشد از اين گذشته چگونه يك مسلمان خردمند در اين زمان از
كسى پيروى مىكند كه از مسائل جديد اين روزگار چيزى
نمىداند ؟ ! ( 1 ) .
ح : تقيه
يعنى به هنگام بروز خطر احتياط را مراعاة نمودن وعقايد
باطني را آشكار نساختن .
أهل سنت شيعيان را براي چنين اعتقادي مورد نكوهش قرار
مىدهند غافل از اينكه قرآن وسيره أصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) مؤيد
آن است كه به چند نمونه اشاره مىكنيم :
1 - از " ابن عباس " در تفسير آية شريفه * ( إلا أن تتقوا منهم
تقاة ) * ( 2 ) يعنى " مگر آنكه براي نگهدارى از " ضرر " آنها باشد " نقل
كرده اند كه مىگويد :
اگر كسى مجبور شد كه سخنى بگويد هر چند معصيت خدا
باشد ، اگر از ترس مردم گفت ولى قلبش به ايمان وعقيدة مطمئن
بود براي أو ضررى ندارد ، چرا كه تقيه تنها با زبان است ( 3 ) .
2 - " عبد بن حميد " از " حسن " نقل كرده كه مىگويد : تقيه تا
روز قيامت جايز است ( 4 ) .
هامش
( 1 ) ( أهل سنت واقعي ، ج 1 ، ص 220 تا ص 227 ) .
( 2 ) سوره آل عمران ، آية 28 .
( 3 و 4 ) الدر المنثور " سيوطى " ، ذيل آية فوق ، ج 2 ، ص 176 .