كه مىفرمودند :
- " حديث من حديث پدرم ، وحديث پدرم حديث جدم ،
وحديث جدم حديث أمير المؤمنين وحديث على حديث رسول
الله ( صلى الله عليه وآله ) وحديث أو سخن خداوند متعال است " ( 1 ) .
در دوران غيبت هم به مجتهدان زنده اى مراجعه كرد كه
مبنايشان در اجتهاد قرآن وسنت بوده ، هرگز به قياس ونظريات
شخصي خويش تكيه ننموده اند ، بنابراين عمل شيعيان منسوب به
خدا ورسول اوست .
اما أهل سنت در دورانى طولانى معلوم نبود كه امامشان
كيست ودر احكام شرعي تا زمان پيدايش چهار مذهب چه
مىكرده اند ، آنگاه بعد از آن چهار امام نيز درب اجتهاد بسته
مىشود وتا قيام قيامت مسلمانها مكلف به تقليد از چهار مجتهدي
مىگردند كه بيش از هزار سال پيش از دنيا رفته اند در حالي كه نه
در قرآن ونه در سنت دستوري يا دليلي براي پيروى از اين چهار
مذهب وجود ندارد ( 2 ) .
اتصال فقه شيعه از طرف أئمة دوازده گانه ( عليهم السلام ) به پيامبر
واضح وروشن است اما رهبران چهار مذهب أهل سنت نه تنها
پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را نديده اند بلكه ميان آنها دهها سال فاصله است ،
ومقلدينشان نيز آنها را نديده اند وميانشان صدها سال فاصله
هامش
( 1 ) بحار الأنوار ، ج 2 ، ص 179 .
( 2 ) اين چهار مذهب عبارتند از : " مالكي " ، " شافعي " ، " حنبلي " و " حنفي " .