" حسن بصرى " نقل مىكند كه أو گفت :
" چهار عمل " معاوية " طورى است كه اگر شخصي يكى از
آنها را مرتكب شود برايش باعث هلاكت است :
- نخست استعمال شمشير أو بر اين أمت وتسلط بر
حكومت بدون مشورت در حالي كه بقيه أصحاب كرام در أمت
حضور داشتند .
- دوم جانشين ساختن پسرش در حالي كه أو باده گسار
نعشه اى بود ، ابريشم مىپوشيد وطنبور مىنواخت .
- سوم " زياد " را به خود نسبت داد در حالي كه پيامبر ( صلى الله عليه وآله )
مىفرمايد : فرزند متعلق به صاحب بستر است وبراي زانى سنگ
وكلوخ مىباشد ( 1 ) .
هامش
( 1 ) روزى " معاوية " . . . در حضور مردم به فرد ميگسارى به نام " أبو مريم سلولى " گفت :
به چه شهادت مىدهى ؟ " أبو مريم " گفت : شهادت مىدهم كه " أبو سفيان " نزد من آمد
واز من زن بد كاره اى را طلب كرد ، به أو گفتم : به جز " سميه " كسى نزد من نيست ،
گفت : أو را بياور ، اگر چه كثيف وآلوده است ، من آن زن را آوردم وميانشان خلوت
كردم ، پس از مدتي " سميه " از آنجا خارج شد در حالي كه . . . ! ! در اينجا " زياد " به أو
گفت : " ابا مريم " ساكت ! تو قرار شد شاهد باشى ، نه اينكه سرزنش كنى ، آنگاه
" معاوية " " زياد " را برادر خويش وفرزند پدرش " أبو سفيان " ناميد .
مىگويند " زياد " براي " عايشه " اين گونه نوشت : " من زياد بن أبي سفيان "
ومنظورش اين بود كه " عايشه " در پاسخ بنويسد : " إلى زياد بن أبي سفيان " تا همين را
دليل بر تأييد ادعايش قرار دهد اما " عايشه " در پاسخ نوشت : " من عايشه أم المؤمنين
إلى ابنها زياد " يعنى : " از عايشه أم المؤمنين به فرزند مادرش زياد " ! ! ! ( النصائح الكافية
لمن يتولى " معاوية " ص 1 - 80 ) .