رضية سلطان
دختر شمس الدّين ايلتمش محمد سلطان است كه در بعضى از بلاد هندوستان سلطنت داشته سلسله شمس الدّين از فروع غوريه و حكمران كابل و غزنه بوده كه بعضى از نواحى هند را نيز تصرف نموده و از سال ششصد و دو هجرى تا ششصد و نود حكمرانى داشتهاند رضيه سلطان چون درايت و اخلاقى مرضيه داشت در زمان حيوة پدر خود در امور سلطنت دخالت مىنمود و ايلتمش با وجود چند نفر فرزند ذكور اين دختر را وليعهد خود قرار داد و بعد از وفات پدرش در سال 634 بتخت حكمرانى جلوس كرد و از لباس عورات بيرون آمده قبا پوشيد و تاج بر سر گذاشت و نقاب بر چهره بست .
بعضى گفتهاند بعد از فوت ايلتمش حكمرانى بپسرش ركن الدّين فيروز شاه رسيد اما چون سخيف العقل بود مادرش كار حكومت مىنمود بعد از هفت ماه امراء و اعيان كه اين وضع را درست نمىدانستهاند ركن الدوله فيروز شاهرا گرفته حبس كردند و خواهرش سلطان رضيه را بجاى او جلوس دادند خلاصه در زمان سلطنت رضيه بعضى از رجال و اركان دولت او ياغى شدند و چند بار فيما بين مشاراليها و ياغيان جنگ در گرفت و رضيه غالب مىشد عاقبت او را بگرفتهاند و در قلعهاى حبس كردند و برادرش معز الدّين را بتخت سلطنت دهلى نشاندند در سال 635 در 28 رمضان و سلطان رضيه در سال ششصد و سى و هفت يا هشت از قلعهاى كه در او محبوس بود بيرون آمده به طرف دهلى رفته و در حوالى دهلى در جنگ مقتول گرديد . ( خيرات )
رقيقه
بنت ابى صيفى بن هاشم بن عبد مناف است و اهل سير او را صاحبة الرؤيا گويند كما سيأتى بعضى مشاراليها را از صحابيات دانسته اما ابن اثير از ابو نعيم حكايت كرده كه رقيقه با جناب عبد المطلب همسن بودند و هر دو در زمان صباوت حضرت رسالت بعالم ديگر شتافته و عصر نبوت را ادراك نكرده .