ريطه زوجهء عبد اللّه بن مسعود
از صحابيات است و شوهرش عبد اللّه بن مسعود در سنهء سى و دو در مدينه وفات كرد و زبير بر جنازهاش نماز خواند و در بقيع مدفون شد و زياده از شصت سال از سن او گذشته بود و حقير در كتابى كه دوست ندارم نام آن كتاب را برده باشم ديدم مذمت از عبد اللّه بن مسعود كرده و ظاهرا مستند اين قليل التتبع روايت كشى است كه از فضل بن شاذان پرسيدند از حال عبد اللّه بن مسعود و حذيفهء يمانى ايشان در جواب فرمودند :
لم يكن حذيفة مثل ابن مسعود لان حذيفه كان ذكيا و ابن مسعود خلط و والى القوم و مال معهم و قال بهم و ديگر مولا الوحيد البهبهانى قدس سره در تعليقه فرموده ذم ابن مسعود از روايتى كه خزاز رازى نقل كرده در كفاية النصوص ظاهر مىشود و لكن روايت ضعيف است .
و علامهء مامقانى در رجال خود در ترجمهء عبد اللّه بن مسعود اشباع كلام كرده كه از مجموع آن جلالت و عظمت ابن مسعود كالنور على شاهق الطور است و ملخص فرمايشات ايشان اين است كه نسخهء كفاية النصوص خزاز رازى در نزد من موجود است و در آن عبد اللّه بن سعد است نه عبد اللّه بن مسعود و برفرض كه عبد اللّه بن مسعود باشد غير مشار اليه است چنانچه نص روايت به آن شاهد است كه يونس مىگويد به امام صادق ديروز عبد اللّه بن سعد بر شما وارد شد الخ و اين اجنبى از ما نحن فيه است چون عبد اللّه در اين روايت از معاصرين حضرت صادق است پس اين استشهاد وحيد قدس سره از غرائب و اشتباهات واضحه است .
و اما مقالهء فضل بن شاذان كه دلالت بر ذم ابن مسعود دارد بقوله لميل ابن مسعود بهم و والى القوم و قال بهم اگر مراد ايشان متولى اعمال مشايخ شدن و با آنها به جنگ رفتن باشد اين نقص مىشود بسلمان و ابى ذر و عمار و حذيفه و ابى ايوب و امثال ايشان پس همچنانكه مرتكب شدن اين اعمال براى آنها نقص نيست براى ابن مسعود