خديجه بنت جعفر
در خيرات حسان گويد اين خديجه دختر جعفر بن النصير تميمى است در ادبيات دستى داشته ولى از آثار او چيزى در دست نيست .
خديجه بنت الحسن
ابن على بن عبد العزيز در كتاب نامبرده گويد اين زن عالمه و محدثه باورع و صلاح و حافظ قرآن بود و تجويد را كاملا مسلط بوده و همواره بعلم فقه اشتهار داشته از احمد بن الموازينى كسب علم نموده تا در سنه 841 وفات كرد .
خديجه بنت العبيرى
يا عنبرى در همان كتاب گويد از زنان فاضلهء عصر خود بوده و معروفه بفخر النساء در قرن ششم هجرى زندگانى مىكرده و از مشاهير علماى عصر خود اخذ علم و استماع حديث نموده و بسيارى از او فقه آموختهاند و روايت حديث كردند زياده از نود سال عمر كرد تا در سنه 570 وفات كرد
خديجه بنت عمر بن على بن الحسين عليه السلام
خاتونى فاضله و محدثه بوده در حادى عشر بحار در باب عشاير حضرت صادق عليه السّلام از كافى روايت مىكند كه خديجه بنت عمر بن على بن الحسين عليهما السلام مىفرمود من شنيدم از عمم محمد الباقر كه فرمود ( انما تحتاج المرأة فى المآتم الى النوح لتسيل دمعها و لا ينبغى لها ان تقول هجرا فاذا جاء الليل فلا تؤذوا الملائكة بالنوح ) مىفرمايد اين مخدره من از عمويم امام باقر شنيدم كه فرمود زن در مصيبت و مجلس ماتم خود محتاج بنوحهگرى است تا اشكش فروريزد ولى البتّه بايستى از سخن لغو و بيهوده