و در فرسان الهيجا بيان شد كه اين محمد از شهداء كربلا است و امير المؤمنين فرمودند چهار چيز است كه راهى براى فراق از آنها نيست امامه را يكى از آنها بشمار گرفته و در اعيان الشيعة بترجمه امامه مىفرمايد كه چون امير المؤمنين شهيد گرديد ام الهيثم النخعية اين ابيات بگفت .
اشاب ذوائبى و ازل ركنى * امامة حين فارقت القرينا
تطيف به لحاجتها اليه * فلما استيأست رفعت رنينا
و امير المؤمنين هنگام رحلت امامه را فرمود بعد از من اين طاغى معاوية بن ابى سفيان ترا خطبه خواهد كرد مبادا در حباله نكاح او درآئى و اگر خواستى شوهر بنمائى مغيرة بن نوفل را اختيار كن چون امامه عدة او منقضى شد معاويه بمروان نوشت كه امامه را براى من خطبه كن چون اين خبر بامامه رسيد امامه حكايت را با مغيرة بن نوفل در ميان نهاد مغيره گفت آيا راضى مىشوى كه اين آكلة الاكباد ترا خطبه كند امامه گفت من اختيار خود را بدست تو دادم سپس مغيره او را تزويج كرد براى خود و با هم زندگانى كردند تا در سنهء پنجاه از هجرت امامه وفات نمود .
و در رجال مامقانى مىفرمايد امام حسن و امام حسين در هنگام حال احتضار او حاضر شدند و بوصاياى او كوش دادند كه از شدت مرض زبان او از كار افتاده بود و به اشاره وصيت مىكرد و به او مىگفتهاند فلان عبد را آزاد كردى بسر اشاره مىكرد بلى و آن بزرگوار اين وصيت را امضا فرمودند و لا يخفى كه مغيرة بن نوفل از اصحاب امير المؤمنين است ولى در كتب رجال نامى از او مذكور نيست
37 امامه بنت حمزة بن عبد المطلب
مادرش سلمى خواهر اسماء بنت عميس برسول خدا عرض كردند خوب است شما امامه را در حبالهء نكاح خود درآورى آن حضرت فرمود جائز نيست براى من كه امامه را تزويج بنمايم چون او دختر برادر رضاعى من است براى اينكه ثويه آزاد كردهء ابو لهب او را و مرا شير داده و أن قبل از اين بود كه حليمه آن حضرت را شير بدهد و چون رسول خدا بمدينه هجرت فرمود امامه در مكه بود تا اينكه امير المؤمنين فرمود