را شكافته بود تا كفن او را بربايد ، و هم او نذر كرده است جهت نوشتن تفسير قرآن ، و پس از خلاصى از آن مخمصه ، تفسير منهج الصادقين را نوشته و همچنين به طبرسى صاحب مجمع البيان نيز نسبت داده شده [ است ] .
وفاتش سنهء 1120 به موجب آنچه بر سنگ قبر او نوشته شده است . ليكن در " روضات الجنات " مىنويسد ، در سنهء 1134 حين فتنهء افغان حيات داشته و در آن سنه وفات كرده « * » و در حالات پدرش ملا محمّد صالح مازندرانى نوشته ، خط پسرش آقا محمّد هادى در شكسته و نستعليق بسيار اعلا و معروف بوده [ است ] .
شمس الدّين ابو الثناء محمود متفنن كبير
بر كتب كلام و اصول و تفسير چون تجريد خواجه شروحى نوشته .
تولّدش در ششصد و هفتاد و چهار . پس از رشد و ترقّى و مهارت در فنون مختلف به دمشق رفته ، اطراف او را طلبه گرفتند ، و پس از انتشار شهرت او به قاهره رفت و در آنجا خانقاهى برايش ساختند و بر مسند شيخوخت اتّكا يافت .
بسيار كم خوراك مىكرده تا محتاج به شرب آب و بيرون رفتن نشود . و در كلمات حكما و اصوليين ، تعبير از او به اصفهانى مطلق مىشود .
ابراهيم متوكلى
" معجم الادباء " نوشته كه از اهل قريهء اسيجان ( سيجان ) از بلوك جى بوده است نزد متوكل رفته ، كاتب و وزير او گرديد . در آن زمان بليغتر از همهء اهل عراق بوده است .
هامش
( * ) روضات الجنات ، ج 4 ، ص 240 .