قاسم بن محمّد ديمرتى 156
اصفهانى ( محدّث )
كنيهء او ابى محمّد اصفهانى است . از علماى نحو و لغت است . از ابراهيم بن متويه اصفهانى روايت كرده . چهل سال اقراء حديث نموده ، تصانيف بسيارى از او نوشتهاند ، در علوم ادبيّه و لغت و حديث و غيره .
قاسمى
از اهل اردستان و در اصفهان متوطّن شده از اوست « * » :
خوش آن غضب كه همان لحظه بىگناهى من * شود عيان و درآيى به عذرخواهى من
شيخ جعفر قاضى شيخ الاسلام
فرزند عبد اللّه بن ابراهيم از مشايخ حويزه تولّد او در كمره شده . مدّتى را نزد سبزوارى صاحب " ذخيره " تحصيل مىنمود و مراتب معقول و منقول را از آقا حسين خوانسارى [ فرا ] گرفت ، علم حديث را از مولى محمّد تقى مجلسى داشته ، منصب قضاوت را در اصفهان مدّت زندگانى داشته ، بهطورى كه معرّف او گشته و علماى رجال او را قاضى نوشته [ اند ] . تقدّم شيخ جعفر در مراتب معقول و منقول در عصر خود مسلم بين العلماء بوده كه حقيقتا رياست علميه كه آقا حسين خوانسارى دارا بوده ، پس از وفات او به دامادش اين شيخ جعفر رسيد .
چنانچه از سبزوارى هم به آقا حسين شوهرخواهر و داماد او رسيده بود .
مناسب بود چنانچه شيخ الاسلامى پس از سبزوارى با يك واسطه - ميرزا على رضا عاملى - به آقا حسين خوانسارى رسيد نيز شيخ الاسلامى هم بعد از
هامش
( * ) آتشكده ، ج 3 ، ص 8 - 977 .