سامره مىرود . حاجى ميرزا حسن شيرازى از ميانه علماى محضر خود ، او را اختصاص مىدهد براى مواظبت كارهاى شخصى در هنگام كثرت مشاغل ، ميرزا كه نتوانست به كار تدريس برسد تدريس سامره را از طرف خود به او واگذار ساخت .
پس از فوت ميرزا از سامره مهاجرت نمود و به نجف متوطّن شد ، و فضلاى طلاب جهت استفاده اطراف او جمع آمدند و تدريس عمومى را بر منبر در مسجد هندى مقرّر داشت ، و بعضى درسهاى خصوصى نيز در منزل خود داشت .
تدريس و عبادت را بر امور رياستى ترجيح داده ، از آن كارها اجتناب مىنموده و به وارستگى روزگار گذرانيد . چنانچه در آن سن نيز خادمى جهت خود اختيار نكرده بود و مباشرت امور منزل خود را داشت .
گاهى كه جهت خريد حوايج منزل [ درب دكّانى ] مىايستاد ، طلّاب جهت پرسيدن مشكلات درس اطراف او را مىگرفتند و با نهايت عطوفت جواب آنها را مىگفت ، بهقدرى نسبت به طبقات طلبه و محصّلين مهربانى مىكرد كه اشخاص مبتدى عباراتى كه در كتابهاى ابتدايى برايشان مشكل مىافتاد ، نزد او مىبردند و بدون مضايقت حل مشكلات آنها را مىكرد . به همين واسطه بيشتر اوقات در منزل او طبقات مختلفه محصّلين اجتماع داشتند . در اثر حالت ازدنياگذشتگى ، تركهاى از خود باقى نگذارد و در سنهء هزار و سيصد و شانزده وفات نمود و عامه اهل نجف در تعزيت او شركت نمودند . 155
آقا رضى فقيه خوانسارى
فرزند آقا حسين خوانسارى و خواهرزادهء سبزوارى است . مراتب علميّه را نزد خالو و پدر تكميل نموده داراى مقامات عاليهء علميّه شد . مقبرهء او نوشتهاند