جمالى تبريزى
- دختر امير يادگار است و در فهم بلندش سخن بسيار ، امّا در حسن و جمال دلفريبش گفتهاند كه نقّاش فطرت به رعنائى او نقشى بر صفحهء ايّام نكشيده بود و باغبان دهر گلى به رنگينى او در حديقهء كاينات نديده . الحاصل اين مطلع از اوست :
شبى در منزل ما ميهمان خواهى شدن يا نه * انيس خاطر اين ناتوان خواهى شدن يا نه
علويّه
- از نسل سادات جرجان است . عروس طبع سليم او را به زيور تعريف و توصيف احتياج نيست ، چه اين مطلع برجسته از واردات وى بر علوّ فكرش گواه عدل است :
مرا درديست در دل بىقرار از هجر يار خود * چه گويم پيش بىدردان ز درد بىقرار خود
همدمى
- از مشاهير اين سلسله است . از اوست :
من سوختهء لالهرخانم چه توان كرد * والهشدهء سبزخطانم چه توان كرد
صد تير بلا و ستم و جور رسيده * ز آن ناوك دلدوز به جانم چه توان كرد
جز نام توام هر نفسى ذكر دگر نيست * نامت شده چون ذكر زبانم چه توان كرد
مجنونصفت از عشق بتان زار و نزارم * ديوانهء ليلىصفتانم چه توان كرد
اى همدمى از جور رقيبان ستمكار * بر چرخ برين رفت فغانم چه توان كرد