منابع : فرهنگ سخنوران . عبد الرسول خيامپور . ص 322 .
( 92 )
* ص 225 سراجا محمّد قاسم نصاص اروسانى
اين شخص با محمّد قاسم سراجاى اصفهانى كه در مآثر رحيمى ج 3 بخش 1 شرح حالش ذكر شده است تفاوت دارد چرا كه سراجاى اصفهانى در سال 1015 هجرى از شهر خود ، اصفهان ، به هندوستان رفته است كه اين تاريخ با سال تأليف تذكرهء حزين مطابقت ندارد و اين فرد نمىتواند جزو معاصرين حزين باشد .
منابع : نام اين شاعر فقط در تذكرهء حزين ذكر شده است .
فرهنگ سخنوران . عبد الرسول خيامپور . ص 264 .
( 93 )
* ص 225 ميرزا عبد الرّزاق نشاء تبريزى
باتوجه به اطّلاعات بسيار مختصرى كه حزين دربارهء او نقل مىكند سرگذشت وى تقريبا گنگ و مبهم است . آنچه كه با شكّ و ترديد دربارهء وى مىتوان گفت اين است كه نام وى عبد الرّزاق « 1 » و سلسلهء نسبش به جهان شاه تركمان مىرسد .
در تبريز به دنيا آمده و بعد از طىّ دوران كودكى جهت تكميل تحصيلات به اصفهان رفته و در علم رياضى و سياق مهارتى كسب كرده بود و بنابر قول تربيت ، مدّتى مستوفى خالصهجات مازندران بوده است . ولى مشخّص نيست كه اين شخص چرا و چه زمانى از اصفهان به مازندران رفته است . دربارهء مرگ او سه تاريخ متفاوت ذكر كردهاند :
در سفينة المحمود سال 1125 ه . ق ، در رياض الجنة 1188 ه . ق و در دانشمندان آذربايجان هم تاريخ 1158 ه . ق ثبت شده است كه با اطمينان نمىتوان گفت كه كدام
هامش
( 1 ) . محمّد على تربيت در دانشمندان آذربايجان ، ص 375 نام وى را ميرعبد الباقى ذكر كرده است .