رفت و از آنجا عازم هندوستان شد . مدّتى در دهلى اقامت كرد و بعد از آن به قصد زيارت مكّه معظّمه راه حجاز را در پيش گرفت . در گجرات « 1 » در ميانهء قصبهء سرونج و بلدهء اجين دزدان به طمع مالى كه نداشت وى را كشتند . « 2 »
اشعار زير كه در تذكرهء حزين ذكر نشده است :
هست در كوى يار خانهء ما * لنترانى بود ترانهء ما
* * *
مطلب ما ديگر و مقصود موسى ديگرست * عاشقان را با نظربازان نماند كارها
* * *
رسواست هركه شيفتهء گلرخان شود * در پرده بوى گل نتواند نهان شود
* * *
ما درس جز حديث خموشى نخواندهايم * در بزم ما اشاره كم از قيل و قال نيست
* * *
دو ركعت كز سر هردو جهان برخاستن باشد * به هركس كو به شرع عشق بالغ گشت واجب شد
* * *
همان پروانهء بزم حضورم من كه مىگشتم * ترا گِرد سرى بىبال و پر در كنج تنهايى
منابع : تذكرة الشعراء . محمّد عبد الغنى خان ص 97 ؛ روز روشن . محمّدمظفر حسين صبا . ص 592 ؛ رياض العارفين . رضا قليخان هدايت . ص 227 ؛ شام غريبان . لچهمى نرائن شفيق اورنگ آبادى .
ص 212 ؛ صحف ابراهيم . على ابراهيم خان خليل . ص 117 ؛ فرهنگ سخنوران . عبد الرسول خيامپور . ص 425 ؛ كاروان هند . احمد گلچين معانى . ص 969 ؛ نامها و نامدارهاى گيلان . جهانگير سرتيپپور . ص 364 ؛ نگارستان سخن . نور الحسن بن محمّد صديق حسن خان . ص 71 .
هامش
( 1 ) . صحف ابراهيم ، على ابراهيم خان خليل ، ص 117 .
( 2 ) . تذكرة الشعرا ، محمّد عبد الغنى خان ، ص 97 .