شرح الفوائد الصمديه » است . اين كتاب داراى شرحى مزجى است .
شرح مذكور چند نوبت با مشخصات زير به چاپ رسيده است :
تهران . 1274 ق . سنگى . رحلى . خط محمّد بن حسين همدانى . بىشمارهء صفحه .
تهران . 1297 ق . سنگى . رحلى . 276 ص .
تبريز . 1305 ق . سنگى . وزيرى . 583 ص .
تهران ، 1312 ق . سنگى . رحلى . 280 ص .
نسخهاى از اين كتاب به خط شارح با تاريخ كتابت 1079 ه . ق در كتابخانهء فخر الدين نصيرى ذيل شمارهء 149 موجود است .
17 . طراز اللغة ( در لغت عربى است و تاريخ تأليف آن بين سالهاى 1107 و 1109 ه . ق بوده است ) چنان كه مندرجات آن شهادت مىدهد يكى از كتب بسيار باارزش است و مؤلف در ديباچه تصريح كرده است كه نام آن را « الطراز الاوّل » نهادم و در ص 413 روضات به نقل از رياض العلماء نام اين كتاب « الطراز الاوّل فيما عليه من لغة العرب معوّل » ضبط شده و در فارسنامهء ناصرى « الطراز اللغة » و در نسخهء اين كتابخانه « 1 » در آخر باب الهمزه و باب الباء بدين نحو از خط مؤلّف نقل گرديده است : « تمّ باب الهمزه ( باب الباء ) من الطراز الاوّل و الكناز لما عليه من كلام العرب المعوّل » . خلاصه اينكه پيش از اين مؤلّف ، بدينگونه كسى لغت ننوشته و صاحب روضات در ص 412 از رياض العلماء كه مؤلّف آن معاصر با مؤلف طراز اللغه بود نقل نموده است كه تأليف اين كتاب از نصف نگذشته بود كه زندگانى مؤلف آن به آخر رسيد و گويد كه نزد ما از اين كتاب نسخهاى است كه گويا تا حرف صاد مهمله باشد .
روش مؤلّف در تأليف اين است كه در ابتدا لغات را موافق « صحاح اللّغه » و قاموس به ترتيب حروف اواخر قرار داده و ابتدا به حروف همزه به نام باب الهمزه كرده و هريك از ابواب را بر فصولى به شمارهء حروف تهجّى تقسيم نموده است و چون لغتى را نام برد معانى آن را در ذيل مىنگارد و در بعضى موارد به اشعار فصحا
هامش
( 1 ) . فهرست كتابخانهء سپهسالار ، ابن يوسف شيرازى ، صص 204 - 208 .