بخش پنجم / در آئينهء شعر و ادب و عرفان . . .
شعر و ادب ، زبان گويا و بيان رسا از احساسات و عواطف و خواستههاى قلبى و درونى
بشر است ، با شعر و نظم به راحتى مىتوان هدف را به مخاطب رساند و در پوشش ادب آن را
جاودانى و سرمدى ساخت . شعر و أدب ، آئينه صاف و شفاف خواسته هاى يك جمع يا
گروه يا فرد مىباشد كه مىخواهد خواست خود را به كرسى قبول بنشاند و آرمان خود را
به نسل حاضر و آينده منتقل سازد . شاعران متعهد و دلسوز ، با طبع فياض و جوشان
خود ، عشق باطنى و علاقه و احساس دينى خود را نسبت به ناموس دهر و امام عصر ( عج )
اين عنصر پايدار هدايت و ولايت ، ابراز داشته اند و خالص ترين احساسها و شعرها و
شعورهاى خود را نثار قدوم مبارك آن مصلح يگانه نموده اند و هر روز هم اين احساسات و
عواطف پرشورتر و عميقتر و عاشقانهتر مىگردد .
قابل توجه است وجود مقدس امام عصر ( عج ) پر جاذبه ترين سوژه و عنوان نسبت به
شاعران مسلمان به ويژه شاعران مداح اهل بيت ( عليه السلام ) مىباشد كه دفترها و ديوانها انباشته
از شعرهاى ارادتمندان آن ساحت مقدسه مىباشد كه در اين بخش به تعداد بس
محدودى از آنها اشاره مىگردد :
1 . محى الدين عربى
محى الدين عربى " صاحب فتوحات مكيه " گويد : پس از ذكر شمائل و فضائل مهدى و
وصف يارانش و شروع و پايان كارش چنين مىافزايد :
الا ان ختم الأولياء ، شهيد * و عين امام العالمين ، فقيد
هو السيد المهدى ، من آل احمد * هو الصارم الهندى حين يبيد
هو الشمس يجلو كل غم وظلمة * هو الوابل الوسمى حين يجود ( 1 )
هامش
1 . الفتوحات المكية ج 3 ، ص 327 - 328 .