هم وى گفت 72 : من ضاع امر 73 اللّه فى صغره اذله اللّه فى كبره .
3 - ازو 74 پرسيدند كه : صوفى كه بود 75 و زاهد كه ؟ گفت : الصوفى بربه و الزاهد بنفسه .
4 - هم وى گفت كه 76 : اللّه تعالى بندهى خود را از معرفت خود چيزى دهد و به آن مقدار كه معرفت 77 داده بود بلاها بر وى نهد تا آن معرفت او را عون بود برداشت آن بلا 78 .
اختلاف نسخهها
( 1 ) - ب ، د : خواجه على بن حسن .
( 2 ) - ب ، ج : و اوقات بسيار . د : « و اوقاف بسيار » ندارد .
( 3 ) - د : و مريد بسيار .
( 4 ) - ب : شيخ عمر كردى . د : دعوى مريد شيخ .
( 5 ) - د : و تا شيخ عمو بنهرفت .
( 6 ) - الف : بو طالب خزرج . ب : بغدادى است . د : بو طالب خزرج البغدادى .
( 7 ) - الف : بود . ب : آيد .
( 8 ) - د : ابو عبد اللّه .
( 9 ) - د : « و » ندارد .
( 10 ) - ب ، د : خون فرومىشد .
( 11 ) - ج ، د : به وى .
( 12 ) - د : آواز داد كه اى شيرازى من نشنودم باز آواز داد كه شيرازى .
( 13 ) - د : به وى نهادم .
( 14 ) - ج ، د : « تو » ندارد .
( 15 ) - د : شنيدى .
( 16 ) - الف : استاد نشنيده باشد و يرحمك اللّه برنداشته وى را . ب : و برحمك اللّه برنداشته و وى را . د : برنداشته باشد .
( 17 ) - الف : خود درست باشد ز غير لا يفلح .
ج : خود رست باشد عز لا يفلح . د :
خود رسته باشد .
( 18 ) - ب : و پيرى در بايد لا بد كه . د : و پير مى دربايد كه .
( 19 ) - ج : چنان شده .
( 20 ) - ب : گفت بو طالب خزرج را رحمه اللّه مصيبتى . د : گفت كه شيخ ابو طالب خزرج را مصيبت .
( 21 ) - ب ، ج : به صفاهان آمد . د : برخواست به اصفهان آمد و وى را آنجا قبول افتاد .
( 22 ) - ب : صفاهانى شيخ صباهان بود .
ج : صفاهانى شيخ صباهان از آن غيرت مىآيد . د : شيخ على سهل اصفهانى را از آن غيرت آمد .
( 23 ) - ب : مىبرنجيد . د : از آن رنجيد .
( 24 ) - ج : برخاست و به شيراز آمد و خاست . د : برخاست و به شيراز آمد .
( 25 ) - ج : رباط بر سياه كردند . د : تا وى را رباط سياه .
( 26 ) - الف : كه جرامرد مردست كه . د :
جوانمرد آنست .
( 27 ) - ب : رسد يا چيزى فايت گردد . ج :
رسد يا ازو چيزى . د : رسد يا ازو چيزى فايت شود .
( 28 ) - الف : كه مصيبت وا فراسازد گريز دارد و تأسف . ب : مصيبت فراسازد گريز دارد . د : كه به مصيبت فراسازد و به تأسف .