الطبقة الثانية من ائمة الصوفية
منهم :
سهل بن عبد اللّه التسترى رحمه اللّه 1
.
1 - كنيته ابو محمد 2 ، و هو سهل بن عبد اللّه بن يونس بن عبد اللّه بن رفيع است 3 .
از يگانگان ائمهى اين قوم و 4 علماى ايشان ، سيد و زاهد وقت خود بوده به بصره 5 ، صاحب كرامات ظاهر عظيم و سخنگوى از علوم اخلاص و رياضات 6 و عيوب افعال . امام ربانى كه اقتدا را شايد كه در احوال قوى بوده ، اما در سخن ضعيف . شاگرد ذو النون مصرىايد و صحبت داشته 7 با خال خود محمد بن سوار 8 ، استاد بو عبد اللّه سالمىايد و جز زو از 9 طبقهى ديگر از مشايخ ، از اقران جنيد و جز زو 10 ، اما پيش از جنيد برفته از دنيا ، فى المحرم سنة ثلاث و ثمانين و مائتين .
گفتند كه : سنه 11 ثلاث و سبعين و مائتين درستتر است 12 .
2 - شيخ الاسلام گفت كه : از سهل پرسيدند كه : نشان بدبختى چيست ؟ گفت :
آن است كه ترا علم دهد 13 و توفيق عمل ندهد و عمل دهد و اخلاص 14 ندهد كه عمل كنى بيگار كنى ، و يافت و صحبت دهد با نيكان و ترا قبول دل ندهد 15 .
3 - شيخ 16 الاسلام گفت كه : بعلى خطيب مرا گفت كه بو عبد اللّه بو ذهل گفت 17 : فرا عتبه غسال گفتند - به بغداد بوده - كه : نشان نيكبختى 18 و نشان بدبختى چيست ؟ گفت : نشان نيكبختى ( 18 ) آن است كه ترا فرا خدمت كند و ترا حاضر كند .
و 19 نشان بدبختى آن است كه ترا فرا خدمت كند و 20 حاضر نكند ( 19 ) .