كه شأن نزول اين آيه ، مربوط به سبطين پيامبر ، حسن و حسين ( عليه السلام ) به عنوان دو فرد
اهل بيت رسول الله بوده است . در اسناد معتبر آمده است كه : حسن و حسين ( عليه السلام ) دچار
بيمارى شده و در خانه بسترى گرديده بودند . پيامبر اسلام ( صلى الله عليه وآله ) از آن دو نور چشم خود
عيادت به عمل آوردند و به فاطمه زهرا ( عليه السلام ) فرمودند : اگر نذر كنيد كه با شفاى حسن
و حسين سه روز را روزه بگيريد شفاى آنها زودتر حاصل خواهد شد .
فاطمه زهرا ( عليه السلام ) و ساير افراد اهل بيت رسالت ( عليه السلام ) امر پيامبر را اطاعت كردند . نذر آنها
در پيشگاه خداوند به زودى مورد قبول قرار گرفت و دو بيمار عزيز از بستر بيمارى
برخاستند . پس از شفاى آنها ، خاندان رسالت شروع به اداى نذر خود كردند . در نخستين
روزى كه روزه دار بودند ، همين كه موقع افطار فرا رسيد ، مسكينى درب خانه را زد و با
صداى بلند سلام گفت و اظهار نياز و حاجت كرد . خاندان رسالت ، آن مسكين را بر خود
مقدم داشتند و آنچه را كه براى افطار آماده كرده بودند ، در اختيار او قرار دادند و خود
بدون غذا ماندند . سپس با همان حال به روزه ء خود ادامه دادند تا آن كه هنگام غروب روز
دوم ، فرا رسيد . آن روز هم موقع افطار ، يتيمى در زد و سلام گفت و اظهار نياز و حاجت
كرد . باز خاندان رسالت ، همان عمل را تكرار كرده و غذاى خود را در اختيار آن يتيم
گذاشتند و خود بدون غذا ماندند و همچنان به روزه ء خود ادامه دادند .
بدين سان سه روز گذشت و خاندان رسالت ، نذر خود را به عالى ترين و باشكوه ترين
و خالصانه ترين صورت ممكن در درگاه خداوند به جاى آوردند .
روز سوم ، رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) كه از اين طرز باشكوه و زيباى اداى نذر اهل بيت خود آگاه
شده بودند ، بر آنها آفرين ها گفتند و آنان را از زبان وحى ، مظهر و نمونهء " ابرار و نيكان "
خواندند و آيهء مزبور را به آنان ابلاغ كردند .
5 . اطعام طعام
در سوره ء انسان در مقام اطعام و ايثار فاطمه زهرا ( عليه السلام ) و دودمانش آمده است :
" و يطعمون الطعام على حبه مسكينا ويتيما واسيرا انما نطعمكم لوجه الله ، لانريد
منكم جزاء ولاشكورا انآ نخاف من ربنا يوما عبوسا قمطريرا " .
( آنان غذاى خود را با اينكه به آن علاقه و نياز شديد دارند به " مسكين " ، " يتيم " و
چهارده نور پاك ( فارسي ) — صفحة 364
مساهمون: عبد الرحيم عقيقي بخشايشي
ص٣٦٤