جهاد و عبادت در مكتب على ( عليه السلام )
مكتب انسان ساز على ( عليه السلام ) ، مكتب حركت و پويائى . . . مكتب تحرك و كوشش ، مكتب
مبارزه و جهاد در راه خدا و در راه تأمين رفاه و آسايش مردان خدا و مخلوقات خداست .
مبارزه و تلاش در زندگى فردى و اجتماعى ، در سرلوحه برنامههاى پيروان اين مكتب
قرار گرفته است ، و شهادت و از خود گذشتگى ، عالىترين آرزوى يك فرد پيرو مكتب او ، را
تشكيل مىدهد . بدين گونه بسيار طبيعى است آن كس كه شهادت را پذيرفته باشد هرگز
اسارت و ذلت نخواهد داشت .
زندگى 63 ساله على ( عليه السلام ) ، خود نمونه اى و الا و پرشكوه از مجاهده و مبارزه در راه
ايمان و اخلاص بود ، مبارزه اى كه آخرين ساعات لذت بخش آن بانواى " به خداى كعبه
سوگند به فيض عظيم نائل گشتم " پايان گرفت و خاتمه پذيرفت . . . .
نمونه اى از بيانات او
او در يكى از خطبههاى نهج البلاغه ، ديدگاه واقعى خود را در مورد جهاد و مبارزه در
راه خدا نشان مىدهد و توصيف جالب و شناسائى كاملى از جهاد و از هدفها و آرمانهاى
آن ، به دست مىدهد . و از اين طريق رهروان حقيقت را به كعبه معشوق و محبوب خود ،
مى كشاند و افراد بى هدف و سست عنصر را مورد عتاب قرار مىدهد . داستان آن نيز به
اين ترتيب است : پس از جنگ صفين صلح موقت برقرار گرديد و طرفين تعهد داشتند كه
تا يك سال كوچكترين تعدى و تجاوز به مرز همديگر را روا ندارند . اما سربازان شام كه در
مرز متمركز شده بودند ، و با دستور فرماندهان متخلف خود گاه گاهى به عراق حمله ور
شده و از قتل وغارت و چپاول و خيانت خوددارى نمى كردند و تجاوزات آنان اغلب
بى جواب مى ماند و خونسردى خاص ، در ميان لشكريان على ( عليه السلام ) حكمفرما بود . اين
موضوع به على ( عليه السلام ) بسيار گران آمد . خطابهء زيرا را به منظور تهييج احساسات و عواطف
آنان در مسجد كوفه در برابر فرماندهان سپاه ايراد نمود كه امروز هم مىتواند بيانگر
عواطف و احساسات و راهگشاى خونسرديها و بىتفاوتيها گردد .
مضيقه بى آبى
" معاويه بن ابى سفيان " در حدود شانزده سال بود كه به عنوان امارت در شام