از آنان را ، در خانهء خود ، چون فرزندى دلبند نگاهدارى كنيم تا بار معاش خانوادهء تو ،
بدين گونه سبك تر شود .
ابيطالب ، كه راحت و آسايش فرزندانش را بيش از هر چيز مى خواست ، موافقت كرد .
تنها يكى از فرزندان خو - عقيل - را در خانهء خويش نگه داشت و سه فرزند ديگر را به آن
سه تن سپرد : طالب را عباس به خانه خود برد ، جعفر را حمزه تحت تكفل خويش قرار
داد وعلى براى پسر عم مكرم خويش محمد ( صلى الله عليه وآله ) باقى ماند .
در چگونگى راز و رمز اين انتخاب شگرف و شگفت ، بعدها رسول خدا ، چنين فرمود :
من در ميان فرزندان ابيطالب ، فردى را انتخاب كردم ، كه خداوند او را بر من
برگزيده بود . ( 1 )
از آن تاريخ ، على به خانهء محمد ( صلى الله عليه وآله ) رفت ، و تعليم و تربيت و توجيه و ارشاد فكرى
و جسمى و معنوى او ، تحت اختيار رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) قرار گرفت : آرى ، بدين گونه ، مربى
عاليقدر بشريت و معلم بزرگ و بزرگوار انسانيت ، على ( عليه السلام ) را تحت نظر و تربيت خويش
قرار داد و دقايق خلقت ، و اسرار آفرينش را در هر لحظه و فرصت در اختيار او نهاد . اين
ارشاد و توجيه ، از آغاز طفوليت شروع شد و تا سر حد كمال ادامه يافت . تا بدانجا كه
سرانجام ، نمونه اى كامل و ارزنده از مكتب عالى تربيتى رسالت پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) بيرون آمد
و نمونه و نمودار و نمايشگر تربيت مربى عاليقدر خود ، در تاريخ حيات بشر گرديد .
بر اين اساس بود كه در آغاز اين فصل ، گفتيم كه دو مرحلهء زندگى على ( عليه السلام ) از ولادت تا
كودكى و نوجوانى و بالندگى چنان بهم پيوسته اند كه گويى تداوم منطقى و تغيير ناپذير
و ثابت و مستحكم يكديگر بوده و هستند .
خصوصيات روحى و معنوى على ( عليه السلام )
نخستين امام شيعيان ، نهال پر طراوتى بود كه از دو سرچشمه آب شد بالندگى
گرفت و بار و بر داد ، و به درختى تناور و سايه گستر مبدل گرديد كه سايه اش ، آفاق جهان
را در نورديده . و اين دو سرچشمه ، نخست ، سرچشمهء لطف الهى بود كه او را از
هامش
1 . سيرة المصطفى هاشم معروف الحسنى ، ص 81 .