( 9 ) با كسى كه در برابر تو سركشى مىكند ، با بردبارى بر خورد مىكنى وبه كسى كه ( با گناه ) قصد ستم بر خويش دارد مهلت مىدهى وآنان را تا لحظهء رجوع وبازگشت ، به مداراى خود وعده مىدهى وتا زمان توبه از شتاب در عقاب آنان خوددارى مىكنى تا هلاكت هلاك شونده از جانب تو نباشد وآن كس كه شقى است ، با نعمت تو گرفتار شقاوت نشود ، مگر پس از عذر بسيار وحجتهاى پى در پى وآشكار . واينها هم از عفو توست اى كريم ، وبهرهاى است از مهربانى تو اى خداى بردبار .
( 10 ) تويى كه براي بندگانت درى به سوى عفوت گشودهاى وآن را « توبه » نام نهادهاى . وبراي راهنمايى به سوى اين در ، راهنمايى وحيانى گذاشتهاى كه هرگز آن را گم نكنند وخود - كه نامت مبارك است - فرمودهاى : به سوى خدا توبه كنيد ، توبهاى پاك وخالص ، بدان اميد كه خداوند گناهان شما را بپوشاند وشما را در بهشتى داخل سازد كه نهرها در آن جارى است .
( 11 ) در روزى كه خداوند پيامبر صلّى اللَّه عليه وآله وآنان را كه به أو ايمان آوردهاند خوار نمىگرداند ، نور آنان از پيش رو واز جانب راست آنان حركت مىكند ( درحالىكه ) آنان مىگويند : اى پروردگار ما ، نور ما را كامل گردان وما را بيامرز ، كه تو بر هر كارى توانايى ( 8 ، تحريم ) . پس عذر كسى كه از اين منزل غفلت كند - بعد از اينكه تو در آن را گشودهاى وبرايش راهنما قرار دادهاى - چيست ؟
( 12 ) وتويى آنكه به نفع بندگانت ، زياد خود را به مشقت وسختى مىاندازى ودوست مىدارى كه آنان در تجارت با تو سود ببرند وبا وارد شدن بر تو وزيادت خواستن از تو رستگار شوند . ولذا تو خود - كه نامت مبارك وبلند است - فرمودهاى : هر كس كار نيكى انجام دهد ، ده برابر اجر مىبرد وهر آن كس كه كار ناپسندى مرتكب شود ، جز به اندازهء همان عمل مجازات نمىشود ( 160 ، انعام ) .
( 13 ) ونيز فرمودهاى : مثل آنها كه أموال خودشان را در راه خدا انفاق مىكنند ، مثل دانهاى است كه هفت خوشه مىروياند ودر هر خوشهاى صد دانه است وخداوند به هر كس كه بخواهد چند برابر پاداش مىدهد .
( 261 ، بقره ) وهمچنين فرمودهاى : كيست آن كس كه به خدا قرض نيكو بدهد تا در نتيجة خدا به أو چندين برابر عطا فرمايد ( 245 ، بقره ) ونيز نظير اين سخنان كه حسنات را چند برابر پاداش مىدهى در قرآن نازل فرمودهاى .
( 14 ) وتويى آنكه با گفتارت بندگان را نسبت به عالم غيب راهنمايى كردى وبا ترغيب
صحيفه كامله سجاديه با ترجمه فارسى شاهرودى — صفحة 195
مساهمون: الإمام زين العابدين ( ع )
ص١٩٥