- اى پسر عم رسول خدا ، من از صميم دل شما را دوست دارم و دلم به هواى كوى شما پر مىكشد .
- و كسانى را كه دربارهء شما غلو مىكنند و با شما دشمنى مىورزند ، كافر مىدانم . « 1 »
شاعر را بشناسيم
شيخ شمس الدين محفوظ بن وشاح بن محمد ابو محمد حلى اسدى از اقطاب فقاهت و از بزرگان علم و ادب است . او از كسانى است كه بر اريكهء زعامت دينى و فتوا تكيه داشته و مرجع حل مشكلات و مراجعات مردم و نيز از مشايخ اجازهء كسانى بوده است كه از شيخ نجم الدين محقق حلى ( م 667 ) روايت مىكردهاند .
حافظ محقق ، كمال الدين على بن شيخ شرف الدين حسين بن حماد ليثى واسطى از او روايت مىكند . شارح قصايد هفتگانهء علويات سرودهء ابن ابى الحديد ، موسوم به غرر الدلائل نيز از او روايت مىكند و در اول همان كتاب مىگويد : اين قصايد را بر استادم امام عالم فقيه محقق ، شمس الدين ابو محمد محفوظ بن وشاح ، قدس اللّه روحه ، قرائت كردم و اين عمل در خانهاش واقع در حله در صفر سال 680 ه انجام شده است .
فكر مىكنم كه شارح اين قصايد صفى الدين محمد بن حسن بن ابى الرضا علوى بغدادى ، صاحب قصيدهء بائيه باشد كه قصيده بائيه را در مرگ شمس الدين محفوظ سروده است ، و خدا داناتر است .
ميان شاعر ما و استادش محقق حلى مكاتباتى واقع شده كه از آن جمله است آن چيزى كه شيخ ما صاحب معالم در اجازهء بزرگش آورده است . « 2 »
از تاريخ ولادت شيخ شمس الدين و وفاتش آگاهى درستى نداريم ، جز اينكه مىدانيم او تا سال 680 ه زنده بوده و علامه سماوى وفاتش را در حدود سال 690 ه دانسته است و هرانسان پژوهشگرى از قصايدى كه بزرگان معاصرش در مرگ او
هامش
( 1 ) . الطليعة فى شعراء الشيعة ، سماوى : 2 / 175 - 176 . ( و )
( 2 ) . ر ك : اجازات البحار 100 .