6 ابو على بصير ( م 422 )
- پاك و تابناك آنكه در آسمان و زمينش مانند نيست .
- با هيمنهء عظمت بر جهانيان قاهر است و گواهم كه جز او خدايى نيست .
- خاتم پيمبران ، سرورمان كه خداى آسمانها احمدش ناميد ، پهنهء گيتى از رسالتش روشن گشت و حق از جبين او چون شفق بردميد .
- روز غدير برادرش حيدر را برگزيد و به ولايت بر جهانيان لايق و شايستهاش ديد .
- او و زوجهاش فاطمه را به درگاه خدا باعظمت ديد كه به آبروى آنان به مباهلهء نصارا دست دعا بركشيد و دو فرزندش در پى آنان روان بودند .
- پنج تن در زير عبا جاى گرفتند كه مايهء لطف و مرحمت و شفيع درگاه پروردگارند . « 1 »
شاعر را بشناسيم
ابو على بصير ، حسن بن مظفر نيشابورى نابينا و اهل خوارزم بود . ابن شهر آشوبش در شمار پرهيزگاران از شعراى اهل بيت ياد كرده است و ابو احمد محمود بن ارسلان در
هامش
( 1 ) . علامهء سماوى ، اين ابيات را در جزء اول الطليعة فى شعراء الشيعة از ابو على ضرير دانسته و حموى چهار بيت آن را به فرزند شاعر ابو حفص نسبت داده است ، و خدا داناست .