بيت ( ع ) نقل شده « 1 » .
و به اين دسته روايات اشكالى كردهاند ، و آن اين است كه اين روايات با مصونيت رسول خدا ( ص ) از تاثير سحر نمىسازد ، و چگونه سحر ساحران در آن جناب مؤثر مىشده با اينكه قرآن كريم مسحور شدن آن جناب را انكار نموده ، فرموده : « وَقالَ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً انْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الأَمْثالَ فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا » « 2 » .
ليكن اين اشكال وارد نيست ، براى اينكه منظور مشركين از اينكه آن جناب را مسحور بخوانند ، اين بوده كه آن جناب بى عقل و ديوانه است ، آيه شريفه هم اين معنا را رد مىكند ، و اما تاثير سحر در اينكه مرضى در بدن آن جناب پديد آيد ، و يا اثر ديگرى نظير آن را داشته باشد ، هيچ دليلى بر مصونيت آن جناب از چنين تاثيرى در دست نيست .
و در مجمع البيان است كه : از رسول خدا ( ص ) روايت شده كه بسيار مىشد رسول خدا ( ص ) حسن و حسين را با اين دو سوره تعويذ مىكرد « 3 » .
و نيز در همان كتاب از عقبة بن عامر روايت شده كه گفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : آياتى بر من نازل شده كه نظيرش نازل نشده ، و آن دو سوره * ( « قُلْ أَعُوذُ » ) * است ، اين حديث را در صحيح آورده « 4 » .
مؤلف : در الدر المنثور اين حديث را به ترمذى و نسايى و غير آن دو نيز نسبت داده ، و نيز روايتى در اين معنا از كتاب « أوسط » طبرانى از ابن مسعود نقل كرده « 5 » .
و بعيد نيست كه مراد آن جناب از نازل نشدن مثل اين دو سوره اين باشد كه تنها اين دو سوره در مورد عوذه و حرز نازل شده ، و هيچ سوره اى ديگر اين خاصيت را ندارد .
و در الدر المنثور است كه احمد ، بزار ، طبرانى ، و ابن مردويه از طرق صحيح از ابن عباس و ابن مسعود روايت كردهاند كه ابن مسعود دو سوره * ( « قُلْ أَعُوذُ » ) * را از قرآنها پاك
هامش
( 1 ) نور الثقلين ، ج 5 ، ص 718 به نقل از طب الأئمه .
( 2 ) ستمگران گفتند شما پيروى نمىكنيد مگر مردى سحر شده را ، ببين چگونه مثلها برايت مىزنند ، و در نتيجه گمراه گشته راه به جايى نمىبرند . سوره فرقان ، آيه 8 و 9 .
( 3 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 569 .
( 4 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 567 .
( 5 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 416 .