دستهء سوم رواياتيكه در صورت داشتن عذر ، سجدهء بر غير زمين را جايز ميشمارد
1 - « انس بن مالك » ميگويد :
« وقتى با پيامبر ( صلى اللّه عليه و سلم ) ، نماز ميخوانديم . هر كس كه در اثر شدّت گرما نميتوانست پيشانى خود را بر زمين گذارد ، لباس خود را ميانداخت و بر آن سجده ميكرد .
- بخارى - اين روايت را با عبارت زير آورده :
« وقتى با پيامبر ( صلى اللّه عليه و سلم ) ، نماز ميخوانديم . بعضيها از شدّت گرما ، گوشهء لباس خود را در محل سجده ميانداختند ( و بر آن سجده ميكردند ) . »
- مسلم - چنين نقل كرده است :
« در شدّت گرما با پيامبر ( صلى اللّه عليه و سلم ) نماز ميخوانديم . وقتى كسى نميتوانست « 1 » پيشانى خود را بر زمين نهد ، ناگزير ، لباسش را پهن ميكرد و بر آن سجده مينمود . »
در عبارت ديگر دارد :
« وقتى با پيامبر ( صلى اللّه عليه و سلم ) نماز ميخوانديم ، برخى از ما در اثر شدّت گرما گوشهء لباس خود را در محل سجده ميگذاشت . » « 2 »
هامش
( 1 ) - ( در عبارت - مسلم - ، « لم يستطع » ) و در عبارت - ابن ماجه - ، « لم يقدر » است ( كه هر دو بمعنى - نميتوانست - به فارسى آمده است . )
( 2 ) - « بخارى » ( جلد 1 ، صفحه 101 ) و « مسلم » ( جلد 2 ، صفحه 159 ) و « ابن ماجه » ( جلد 1 ، صفحه 321 ) و « ابو داود » ( جلد 1 ، صفحه 106 ) ، و « سنن دارمى » ( جلد 1 ، صفحه 308 ) و « مسند احمد » ( جلد 1 ، صفحه 100 ) و « السنن الكبرى » ( جلد 2 ، صفحه 106 ) و « نيل الاوطار » ( جلد 2 ، صفحه 268 )