بدان سفارش مىكند ، شايد پرهيزگار شويد » .
باز در نهى از تفرقهانگيزى و تخاصم مىفرمايد :
وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
« 1 » ، ترجمه :
« همانا آن كسان مباشيد كه پس از آنكه آيات روشن خدا بر آنها آشكار شد پراكنده گشتند و با يكديگر اختلاف ورزيدند ، البته براى اينان عذابى بزرگ خواهد بود » .
اينهمه تأكيد قرآن شريف بر دورى و اجتناب از تفرقه براى آن بود تا مسملين را متوجهء پيامدهاى ناگوار جدايى و اختلاف نمايد و زيانهاى انشعاب و مخاصمه و ستيزهگرى را به آنان گوشزد فرمايد ، ولى دريغا كه ديرى نپاييد كه فرقهسازىها و جدايىها آغاز شد و موج فرقهگرايىسراسر جهان اسلام را به كام خود فرو بَرد و بهنام إحياء سنّت سلف و به نامها و عناوين ديگرى به
هامش
( 1 ) . آلعمران ، 105 .