حضرت « 1 » امام محمّد باقر عليه السلام فرمودند : خداى عزّ و جلّ حكم كرده حكمِ واجبى كه سلب ننمايد نعمتى را كه به « 2 » بنده داده مگر آنكه گناهى كرده باشد كه به آن مستحقّ عقوبت شده باشد « 3 » .
و فرمودند : هيچ چيز فسادش بر دل بيش از گناه نيست ، به درستى كه دل مرتكب گناه مىشود و هميشه بر آن حالت مىباشد تا غالب مىشود بر دل و بالاى آن پايين مىشود « 4 » .
و فرمودند : به درستى كه بنده گناهى مىكند پس روزى از وى دور مىگردد « 5 » .
و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند : آگاه باش هيچ رگى مضطرب نمىشود و هيچ كس به سَر در نمىآيد و دردِسر نمىكند و مرضى به هم نمىرساند مگر به سبب گناهى . و اين است كه « 6 » در قرآن مجيد واقع شده :
« وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ »
« 7 » يعنى آنچه به شما مىرسد از مصيبت به سبب گناهى است كه خود كردهايد و از بسيارى از گناهانْ خداى عزّ و جلّ عفو مىكند .
و آن حضرت فرمودند : آنچه را خداى عزّ و جلّ عفو مىكند بيش از آن است كه مؤاخذه به آن مىكند « 8 » .
و « 9 » فرمودند « 10 » : مردى گناهى مىكند و از نماز شب محروم مىشود . و تأثير عمل بد در صاحبش زودتر از تأثير كارد است در گوشت « 11 » .
هامش
( 1 ) . حضرت /a sو حضرت .
( 2 ) .s- به .
( 3 ) . الكافي 2 : 273 ح 22 . تفسير العيّاشي 2 : 206 ح 19 با اندكى تفاوت .
( 4 ) . الكافي 2 : 268 ح 1 . أمالي الصدوق : 481 ح 9 .
( 5 ) . الكافي 2 : 270 ح 8 .
( 6 ) .s- كه .
( 7 ) . شورى : 30 .
( 8 ) . الكافي 2 : 269 ح 3 . مكارم الأخلاق : 357 .
( 9 ) .a- و .
( 10 ) .a s+ كه .
( 11 ) . المحاسن 1 : 115 ح 119 . الكافي 2 : 272 ح 16 .