وامّا معناى دوم ، معناى خاصّ آن است كه بنا بر قول مشهور علما ، تنها مخصوص مقام حيرت وترديد در أمور مهمّ است ؛ بدين معنا كه مكلّف در برخى از أمور وكارهاى مهمّ خود كه بين كردن ونكردن مردّد است وبه قول برخى از محقّقان ، به شرطي كه هيچيك از طرفين امر ، از ناحيهء شرع ويا عقلا بر آن ديگرى ترجيح نداشته باشد ، در اين صورت بهتر است به يكى از طرق وارد شده در استخاره تمسّك جسته ، در صورت خوب بودن ، آن كار را انجام دهد والّا ترك نمايد .
ودر خصوص معناى دوم نيز اخبار وروايات معتبرى در منابع شيعه وسنّى نقل شده است كه در متن همين رساله با أكثر آنها آشنا خواهيم شد .
پيشينهء تأليفات وتصنيفات در خصوص استخاره
تأليفات وتصنيفاتى كه در طول تاريخ اسلام ، در مورد استخاره وطرق آن نوشته شده ، معمولا به يكى از دو صورت مختلف است .
صورت اوّل تقريبا در قالب بخشها ويا فصولى عمده از مجموعههاى فقهى يا روايى يا دعايى است كه ما به موارد بارز ومهمّ اين دسته از آثار در هريك از فريقين شيعه وسنّى اكتفا مىكنيم . منابع شيعه از اين قرار است :
1 . المحاسن برقى ، تحت عنوان « باب الاستخارة » ( ج 2 ، ص 598 ) .
2 . الكافي كلينى ، تحت عنوان « باب صلاة الاستخارة » ( ج 3 ، ص 470 ) .
3 . فقه الرضا عليه السّلام ، تحت عنوان « باب صلاة الاستخارة » ( ج 3 ، ص 152 ) .
4 . من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق ، تحت عنوان « باب صلاة الاستخارة » ( ج 1 ، ص 562 ) .
5 . المقنع شيخ صدوق ، تحت عنوان « باب صلاة الاستخارة » ( ج 1 ، ص 151 ) .