[ 179 ]
فِي كُلِّ قَلْبٍ شُغْلٌ .
ز روز اولين ربّ جهاندار * معيّن كرد هر دل را يكى كار
[ 180 ]
فَسَدَتْ « 1 » نِعْمَةُ مَنْ كَفَرَهَا .
فساد نعمت مردم ز كفران * بود ليكن نداند هيچ كس آن
حرف القاف
[ 181 ]
قَوْلُ الْمَرْءِ يُخْبِرُ عَمَّا فِي قَلْبِهِ .
ز هر سرّى كه دارد مرد در دل * زبان مخبر بود زان سرّ مشكل
[ 182 ]
قولُ « 2 » الْحَقِّ مِنَ الدِّينِ .
سخنهايى كه حق باشد ز دين است * كه دين چون خاتم وحقش نگين است
[ 183 ]
قُوَّةُ الْقَلْبِ مِنْ صِحَّةِ الإيمَانِ .
ز ايمانِ درست اى مرد هشيار * بود نيروى دل در وقت پيكار
[ 184 ]
قَاتِلُ الْحَرِيْصِ حِرْصُهُ .
شود كشته حريص از حرص مَيشوم * كند جمع وسرانجامش نه معلوم
هامش
( 1 ) . هامش مر : نفدت .
( 2 ) . آ ، مى : « قبول » ، هامش مى : قول .