[ 167 ]
غَابَ حَظُّ مَنْ غَابَ نَفْسُهُ « 1 » .
كه را كش نفس شد از جمع غايب * بود از حظ خود پيوسته خايب
[ 168 ]
غَدَرَ بكَ « 2 » مَنْ دَلَّكَ عَلَى الإساءَة .
كسى كو بر بدى باشد دليلت * همى خواهد كه گرداند ذليلت
[ 169 ]
غَشَّكَ مَنْ أرضاكَ « 3 » بِالْبَاطِلِ .
خيانت كرد با تو هر كه أو زود * تو را بر كار باطل كرد خشنود
[ 170 ]
غَضَبُكَ عَنِ الْحَقِّ مَقْبَحَةٌ .
اگر چه تلخ باشد حكم ومطلق * به غايت زشت باشد خشمت از حق
[ 171 ]
غَنِيمَةُ الْمُؤمِن وِجْدَانُ الْحِكْمَةِ .
غنيمت مؤمنان را هست ونعمت * كه ره يابند از حق سوى حكمت
حرف الفاء
[ 172 ]
فَازَ مَنْ ظَفرَ بِالدِّينِ .
كسى كش دين بود بهروز باشد * مظفّر باشد وپيروز باشد
هامش
( 1 ) . جل : « غاب حظ من عاب نفسه » ، وفي هامشه كما في الأصل .
( 2 ) . مر ، جل ، مى : « غدرك » ، هامش آ : غدّر - غدرك .
( 3 ) . آ ، مى ، مر ، جل : « أسخطك » ، وفي هامش مر : أرضاك .