فقاهت ، زهد ووَرَع بسيار ، شُهره بود وأكثر اوقاتش به أوراد وأذكار وعبادات مىگذشت . . . .
بارى ، پس از چهل سال أقامت در عتبات به سال 1348 ق ( 1308 ش ) ، به مازندران عزيمت كرد تا پس از اداى مقصود به عتبات مراجعت نمايد . از اينرو ، قريب دو سال از پايان عمر شريف خود را در مازندران به سرآورد . با ورود به مازندران ، از سوى علما وأعيان ورئيس معارف وقت ، به « اتّفاق كلّ » ابرام گشت كه امامت مسجد جامع عتيق بارفروش را - كه امامت آن به عهدهء اعلم علماى آن سامان بودهاست - بپذيرد ؛ ولى وى استنكاف ورزيد . در همين زمان بود كه نام خانوادگى « عمادى حائري » را براي خاندانش برگزيد . « 1 »
بارى ، در شبى سرد كه وى براي تهجّد برخاسته بود ، بيمار گرديد وپس از چند روزى - در حالي كه قصد بازگشت به عتبات را داشت - در سجدهء نماز مغرب ودر نزديكترين حالت به معبود خويش به ديار باقي شتافت ( شعبان 1350 ق / دى 1310 ش ) .
سال رحلت زد رقم كِلكِ « عِماد » * قَد ذَهَبْ عَينٌ إلى دار الأمين « 2 »
پيكر مطهّرش را در جوار مزار آيةالحق حاج ملّا محمّد اشرفى در جنب ميدان مسجد جامع بابل به خاك سپردند - اعلىاللَّه مقامه الشّريف - . از آنجا كه ايشان قصد بازگشت به عتبات را داشت ، تمام نوشتهها ، تقريرات وكتب خويش را در آنجا وا نهاد . از اين رو ، پس از ارتحالش ، مجموع آثار وى در عتبات ماند واكنون اطّلاعى از
هامش
( 1 ) . به علّت انتساب به ميرعمادالدّين حسينى ( م 803 ق ) از حكّام مذهبي طبرستان وأقامت طولانى در حائر حسينى .
( 2 ) . مقطع قصيدهاى كه حفيد ايشان ، أستاذ سيّد إسماعيل عمادى حائري در بزرگداشت جدّ خويش رحمه الله سروده است . مصرع دوم بيت ، برابر با 1310 - كه تاريخ ارتحال ايشان به شمسي است - مىباشد . تنها فرزند ذكور وى ، عالم ربّانى مرحوم حجةالاسلام والمسلمين آقا سيّد محمّد عمادى حائري ( 1268 - 1331 ش ) بوده است .