است از عربيت ومنطق وغير آن » « 1 » .
علامهء تهرانى ، ضياءالدين محمد را دايى فيض معرّفى كرده وگفته است : وى از شاگردان مقدّس اردبيلى ( م 993 ق ) بوده وخود به حسين بن حيدر كركى ( م 1041 ق ) اجازه داده است « 2 » .
اين بود نام بزرگانى كه فيض به استفاده از محضر آنها تصريح نمودهاست .
در كتب رجالي وتراجم نام چند تن از علماى ديگر به عنوان اساتيد فيض مطرح شدهاست ، از جمله محدّث نوري در خاتمه مستدرك الوسائل ، مولى خليل قزوينى ( م 1089 ق ) ومولى محمد صالح مازندرانى ( م 1081 ق ) ( شارحان كافى ) ومولى محمد طاهر قمى ( م 1098 ق ) را در شمار استادان فيض قرار داده است « 3 » .
ونيز در روضات الجنات آمدهاست : « وله الرواية أيضاً . . . عن المولى خليل القزويني والمولى صالح المازندراني بحقّ روايتهم جميعاً عن شيخنا البهائي رحمه اللَّه » . « 4 »
محتمل است جناب فيض از محضر ميرمحمد باقر داماد ( م 1041 ق ) نيز استفاده كرده باشد ، « 5 » گرچه خود فيض به اين معنا تصريح نكردهاست .
اما اينكه در نزد پدرش - شاه مرتضى - درس خوانده واز أو روايت كرده
هامش
( 1 ) . همان ، ص 58 و 59
( 2 ) . طبقات اعلام الشيعة ، قرن 12 ، ص 298 ، 492 ، 535 و 536 همانطور كه گفته شد ضياءالدين أستاذ فيض بوده ، امّا سندى دال بر اينكه فيض از أو اجازه دريافت كرده باشد ، به دست نيامد .
( 3 ) . مستدرك الوسائل ، مؤسسهء آل البيت ، ج 20 ، ص 236
( 4 ) . روضات الجنات ، ج 6 ، ص 93
( 5 ) . ر . ك : مقدمه وافى چاپ أصفهان ص 32 ومقدمهء تحقيقى آقاى بيدارفر بر علم اليقين فيض كاشاني ، ص 53 ؛ طبقات الإجازات بالروايات ، سيد حسن صدر ، مطبوع در آخر نفحات الروضات .